Help - Search - Members - Calendar
Full Version: Persian Club
mobile9 Forum > Site Related > Introductions & Regional Groups
Pages: 1, 2, 3, 4, 5, 6, 7, 8, 9, 10, 11, 12, 13, 14, 15, 16, 17, 18, 19, 20, 21, 22, 23, 24, 25, 26, 27, 28, 29, 30, 31, 32, 33, 34, 35, 36, 37, 38, 39, 40, 41, 42, 43, 44, 45, 46, 47, 48, 49, 50, 51, 52, 53, 54, 55, 56, 57, 58, 59, 60, 61, 62, 63, 64, 65, 66, 67, 68, 69, 70, 71, 72, 73, 74, 75, 76, 77, 78, 79, 80, 81, 82, 83, 84, 85, 86, 87, 88, 89, 90, 91, 92, 93, 94, 95, 96, 97, 98, 99, 100, 101, 102, 103, 104, 105, 106, 107, 108, 109, 110
arvahe_khashm_2
ok ok :D
mohem nis:D
hossein4376
@ sahar salam khoobi che ajab smile.gif chekar mikoni ba emtehana :D nababa hich khabari nist amno amane hich ki na ezafe shode na kam shode

@ ali axat fogholade budan tnx byebye.gif
hossein4376
@ All bache ha age movafeghid ye sarshomari konim bebinim chand nafarim harki ba adad esmesh ro bege
hossein4376
1- hossein
BAHAR9090
s a l a m be hameeeeeeeeeeeeeeeeee

2.bahar
@ali: aliiiiiiiiiiiiiiiiiiii misiiiiiiiiii kheiliiiiiiiiiiiiiiiiiiiii mamnoooooooooon
dadaaaa post hat kheiiiiiiiiiiiiliiiiiiiiiii toooooooooooooopan:10:10.gif10.gif .pishi ram gir endakhtim harvaght khastin begin biarim tahvil bedim

@hossein: dadaaaaaaaaa didi man balaaaaaad boooodam avatar bezaram hey migofty nazar aval man bezaram soor?ha?ki?koja?man?naaaaaaaaaaaaaa ali dadash ba shoma kar dare hossein
mashkoooooook?maaaaaaaaaaan? heeeeeeeeeee maloom shod ke motad shodam?vay nabaw mashkook rafte gol bechine manam mese hame emtehanaye unim shorueede manam ke asan khodamo mikosham ba dars khoondan be joone dayim vase hamin kam miam age net meli nashe jobran mikonam


@farshad: salaaaaaam dadashiiiiiii shoma ahesteo peivaste oomadanetam ghaboole misi dadashaam cheshatoon mobarake e na cheshatoon khojgel mibine

@sahar:movafagh bashi azizaaaaam jat inja khalie

@arsan:


khaste shodam cheghad harf zadama!!!

khastam bejaye dastan vase inke takrari nashe ye chizaye taze bezaram ke nashod:( filtere hameja mojelatam zade bala ..yekam baad hama ro doros mikonam bayad beram beporsam yad begiilam savatam bere bala khola3 pooooooooooooooooooozesh mikhaaaaahaaaaaaaaaam ke alan matlab nazashtam:( 29 va 30 dey emtehan daram age kam biam vase oone
shaaaaaaaad bashiiiiiiiiiiiiid:


"به خاطر داشته باش که همراهی خدا با انسان مثل نفس کشیدن است...

آرام،

بی صدا،

همیشگی...."

-یا حق!

arvahe_khashm_2
3. arsan hazer :D
hossein4376
@bahar khaste nabashi smile.gif khoobi che ajab are baba avataret mesl holoo shode tabrik migam behet avaariin didi shod . man migam to yechizi mizani didi enghad tablo shodi ke smile.gif ba arezooye ghabooli dar emtehanat :D
hossein4376
fekr nakonam 10 nafar beresim
arvahe_khashm_2
ba arezooye ghaboolie taaat va ebadat:D
mobile jadidam mobarakeeeeeeeee :X:X:X:X:X:XX:X:X:X:X:X:X:X <3<3<3<3<3
NoKiA X7 gereftam bax.nazaretoon chie? :-?
arvahe_khashm_2
aha rasti
gofte basham
dollar ke geroon mishe,mobile khafan gheymatesh mire bala
havasetoon jam bashe ke age mikhayn mobiletoono avaz konin dg montazer namoonin
alan ke mobile geroon shode.azin kheyli geroon tar khahad shod
dg nagid badan migiram
har rooz ke dir konid bishtar gheymatesh mire bala
tooye 1 rooz gheymate iphone 400 toman rafte bala:D
alimeit
QUOTE (sahar_android @ Jan 9 2012, 11:17 AM) *
@all salam be hame dostaye khobam khobid wub.gif
bekhoda sharmande ke neytonam biyam ...
QUOTE (arvahe_khashm_2 @ Jan 9 2012, 01:24 PM) *
http://teravian1213.gozarweb.com
Admin ha: Arash King & Arsan
Montazere hameye doostaye golem...
QUOTE (f_batiir @ Jan 9 2012, 11:46 PM) *
@ali: bikhialesh,har jur rahaty. thumbsup.gif
bale daghighan,maam tamame sa'yemuno mikonim in cheraghe khamush nashe. torch.gif
QUOTE (hossein4376 @ Jan 10 2012, 05:58 AM) *
@ ali axat fogholade budan tnx byebye.gif
QUOTE (hossein4376 @ Jan 10 2012, 06:35 AM) *
@ All bache ha age movafeghid ye sarshomari konim bebinim chand nafarim harki ba adad esmesh ro bege
QUOTE (BAHAR9090 @ Jan 11 2012, 04:01 AM) *
@ali: aliiiiiiiiiiiiiiiiiiii misiiiiiiiiii kheiliiiiiiiiiiiiiiiiiiiii mamnoooooooooon
dadaaaa post hat kheiiiiiiiiiiiiliiiiiiiiiii toooooooooooooopan:10:10.gif10.gif .pishi ram gir endakhtim harvaght khastin begin biarim tahvil bedim


*sahar : bah sahar khanom omidvaramto emtehanat movafaq bashy natars m9 hamishe hast laugh.gif
*arsan : goshi jadid mobarak bashe va in address ke dady ru natonestam baz konam error mide?!!
*farshad :man age shoma biyay rahattaram laugh.gif
*hossin : khahesh mikonam tarhe sarshomary manam : 4_ ali
*bahar : mamnonam afarin be shoma ke giresh andakhty man ke natonestam
laugh.gif

bacheha ta onjaee ke mitonid sa'y konid 2bl 3obl post nadid tashakor byebye.gif



Best of Fantastic Photos


































































f_batiir
4.ali
5.farshad

@ali: wink.gif

@bahar: notworthy.gif

@aarsan: thumbsup.gif

@hossein: smile.gif

indafe hessesh nabud harf bezanam ba smiley javab dadam. rolleyes.gif
arvahe_khashm_2
@ali
are dawsh.1 moshkeli pish oomad,gharar shod site ro rooye 1 host e dg bezanim
hala shooroo shod behetoon khabar midam smile.gif
mamnoon
alimeit
*farshad : hesesh nist ya ... wink.gif begzarim

*arsan : har vaqt dorost shod khabresho bede smile.gif
hossein4376
@ all bacheha motasefane computer bahar moshkel peyda karde va felan nemitoone biad vase hame salam resoond va goft bezudi barmigardam. ba

ejaze bahar va ba ejaze sahar chon emtehan dare va felan nemitoone biad bahar ham ke compesh kharabe man bejashun esmeshroon ro ezafe mikonam




6 - Sahar

7 - Bahar

@ ali babat axa mamnoon . post ? ki manzooret be man ke nabud smile.gif

@ farshad byebye.gif

@ sahar baba in che vazeshe hamash too m9 miay mage emtehan nadari yekam beshin dars bekhoon farda emtehanat baad mishe oonvaght maro fosh midi

Igobackward
wow.gif clap.gif
alimeit
* hossein : khahesh mikonam na manzoram hame bodand hatta khode man mf_type.gif
* Igobackward : salam
byebye.gif


please click here : laugh.gif



hunky_guy
@all : salam!!!! walkman.gif khob yeki bege bebinam jaryan chie inja?!!?whistle.gif
ehsa4230
salam cheturin bax clap.gif
arvahe_khashm_2
silaaaaaaaaaaaaaaaaaam :D
dare shooloogh mishe haaaa <3
alimeit
*hunky_guy *ehsa4230 :
salam khosh omadid,
inja kheili jaryan dare, va moteasefane be dalil
masael amniaty nemitonam ziyad tozih bedam,
faqat dar hamin had bedon ke az a'za persian club
harka30 ke betone
age matlabi, joki, axi, dastani, filmi, clipi, bazi, va...
Inja post mikone ta digaranam ham estefade konand
ham lezat bebarand.
Shoma ha ham age paye hastid,
besmella smile.gif
hossein4376

@ hunky_guy

@ ehsa4230

manam benobe khodam salam arz mikonam va kheyli khosh oomdin
dar takmile farmayeshe 2st azizam ali jun age zahmat bekeshin va khodetun ro jehat ashnaye bishtar moarefi konid khoshhal mishim va darzemn dahtim sarshomari mikardim bebinim be chandnafar miresim khoshhal mishim ke shoma ham ezafe konid esmetun ro
alimeit





اربعین حسینی بر شما وعاشقان حسین تسلیت عرض مینمایم

نوای دلنشین زیارت اربعین






salam bacheha azadariyaton qabol bashe enshaalla byebye.gif
f_batiir
@ali ali tazegia ziad gir midiaa. laugh.gif

@hunky-guy: Salam byebye.gif
fek konam bache haa khub tozih dadan inja che khabare. thumbsup.gif
age khasty esme khodeto begu ta baa hamun sedat konim. man farshad am.
Rasty sharmande cm eto tu profile am javab nadadam.dg khodet M9 nemiram. unsure.gif

@ehsa: bah bah salam rafigh,chetory? kheili vaghte nabudy,che ajab azin vara smile.gif
hossein4376








alimeit
*farshad : kheili mokhle30m notworthy.gif

* hossein : wow mersi 10.gif 10.gif



FUNNY PHOTO






































BAHAR9090
salaaaaaaaaaaaaaaaaaaam hame makhsoosan azaye jadid hunky_guy *ehsa4230
koli delam tangide bood bara inja

@hossein:mc dadash hossein ke khabar dadi axatam khoooof boodan 10.gif

@ali:mese hamishe 10.gif 10.gif 10.gif 10.gif

@farshad: ???? ina soalate bi javaban

@sahar: boooooooooooooooooooos

@arsan:che ajab nisti dada

rasti mamnoon misham age kasi flash player e 11 ro bede man az hish ja nemitoonam dl konam mc
man chan ta flash ba gooshi upload kardam ke linkasho mizaram inja age doos dashtin download konin albate chon ba gooshi upload kardam nemidoonam javab mide ya na beharhal age nashod ham begid:

Love_Calculator.swf

bm_022.swf

bm_046.swf


age eshteba bood bem begin

ye khabare dg inke age ehyanan ye moghe kam oomadam vase in nis ke azinja khaste shodam ya ddg nemiam kolan ye modate hesse hishi nis...yekam begzare khoob misham miam ta zelzelatoon kam nashe inja

shaaaaaaaad bashid vase emtehanaye manam doa konidaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaa

tc hamegiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiii grouphug.gif
alimeit
*bahar :salam mamnon khobi shoma
age xp 32bit age seven 64 bit ru download kon man ina ru estefade mikonam

Adobe Flash Player 11.1.102.55 32-Bit

Adobe Flash Player 11.1.102.55 64-Bit
hossein4376
@ ali khahesh mikonam 2stam axat ghashng bud mer300000 byebye.gif

@bahar salam khoobi khahesh mikonam kari nakardam :D ma yebar 2a kardim vasat mesli inke nadidi hala 2bare ham vasat 2a mikonim , ishalla ke emtehanat ro khoob bedi va hala 20 na vali dige 19 beshi bazam age 2aee chizi khasti begoo vasat bokonim :D
Rimadores
[img] grouphug.gif http://4.bp.blogspot.com/-iM_tz7UDHI0/TvyE...1600/brasil.jpg[img]
Rimadores
[font="Arial Black"][/font][size="7"][/size][color="#FFFF00"][/color]Loading...
arvahe_khashm_2
@bahar: MA HASTIM :D smile.gif)
alimeit
*hossein : mamnon nazare lotfe shomast byebye.gif
*arsan : nisty ? alanam ke daste khali omady laugh.gif



Yeki ke hamishe moraghebe mast !!
























































f_batiir
@hossein: axat kheili bahal budan,maxsusab angry bird aa. clapping.gif

@ali: ma bishtar. thumbsup.gif

axatam aalian. 10.gif 10.gif

@bahar: salam abji bahar. omidvaram ham hesset ham exam haat khub beshna,ma inja montazeret hastim. grouphug.gif
un so'alatam age khasty bepors shayad tunestam ye javaby vasashun peida konam wink.gif

@sahar: kojayi to pas? unsure.gif

hossein4376
@ farshad khahesh mikonam are parandehay too bazi az parndehay vagei nemoone gerefte shodan byebye.gif

@ sahar salam khoobi che khabara khosh migzare , khaste nabashid migam behet clap.gif

@ bahar khoobi ? baz dari mipichooniha dastan chiye rasteshro begoo bahat kari nadaram eteraf kon smile.gif

@ ali axa bahal budan mitoone amoozande bashe :D
hossein4376
ino hatman bekhoonid


















ماکت
arvahe_khashm_2
@ali:eyval axa kheyli khafan boodan.matlab ali bood
@hossein: axa khoda booodanaaaaaaaaaaaaaa =))))))
BAHAR9090
salaaaaaaaaaaaam

@ali: daste golet daaaaard nakone mese hamisheeeeeeeeee oon ghazie ensane khayyer k dadash hossein migof u hastiiiiiiiiiiiiii

@hossein:misiiiiiiiiiiiiii doahat 29 va 30 om javab mide dadashi mano pichoondan? naaaaaaaaaaa!!!!koooooooooooo? akhe hesesh nis in 2 ta emt begzare ye nafasi mikesham harshand 12 bahman tamoom misham cheghadam ke dars mikhoonam axa toooooooooooop boodan 10.gif 10.gif 10.gif 10.gif

@arsan: e! poshte derakht boodi naddamet pa miay hazer mizani dar miri

@farshad: gholfooooone dadashi misi na dige oon soala bayad khod be khod be javab beresan masalan inke cheraaaaaaaaaaaaa dige mese ghabl nistiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiii? cheghadam ke naporsidam!!!





××××××××××××××××××××××××××××××××××××××××
××××××××××××××××××××××÷




متنهای عاشقانه ღ*ღ سرزمین تنهایی ღ*ღ

می روم برای رفتنم اشک نریز

جاده خیس



جاده هنوز خیس است

و

من همچنان می روم



به خیال رد پای اشکهایت



ولی تردید مرا زجر می دهد



نمی دانم این خیسی اشکهای توست



یا



خیسی شرم این جاده از شکست دوباره من؟؟؟






××××××××××××××××××××××××××××××××××××××××
×××××××××××××××××

خداوندا آمدنم با تو بود

و

رفتنم نیز با تو



پس چرا تلخ ساخته ای



بگو که حکمتت چیست برایم ؟؟؟


××××××××××××××××××××××××××××××××××××××××
×××××××××××××××××

صدای نفس هایم کند گشته ولی هنوز رمقی باقیست



زندگی می گذرد با تمام خوبی ها و بدی



پس مگذار که او تو را به حرکت درآورد


××××××××××××××××××××××××××××××××××××××××
×××××××××××××××××××


امروز صبح که از خواب بیدار شدی، نگاهت می کردم و امیدوار بودم که با من حرف بزنی، حتی برای چند کلمه، نظرم را بپرسی یا برای اتفاق خوبی که دیروز در زندگی ات افتاد، از من تشکر کنی. اما متوجه شدم که خیلی مشغولی، مشغول انتخاب لباسی که می خواستی بپوشی، وقتی داشتی این طرف و آن طرف می دویدی تا حاضر شوی فکر می کردم چند دقیقه ای وقت داری که بایستی و به من بگویی: سلام؛ اما تو خیلی مشغول بودی. یک بار مجبور شدی منتظر بشوی و برای مدت یک ربع، کاری نداشتی جز آنکه روی یک صندلی بنشینی. بعد دیدمت که از جا پریدی خیال کردم می خواهی با من صحبت کنی؛ اما به طرف تلفن دویدی و در عوض به دوستت تلفن کردی تا از آخرین شایعات با خبر شوی، تمام روز با صبوری منتظر بودم. با اونهمه کارهای مختلف گمان می کنم که اصلاً وقت نداشتی با من حرف بزنی. متوجه شدم قبل از نهار هی دور و برت را نگاه می کنی، شاید چون خجالت می کشیدی که با من حرف بزنی، سرت را به سوی من خم نکردی، تو به خانه رفتی و به نظر می رسید که هنوز خیلی کارها برای انجام دادن داری بعد از انجام دادن چند کار، تلویزیون را روشن کردی. نمی دانم تلویزیون را دوست داری یا نه؟ در آن چیزهای زیادی نشان می دهند و تو هر روز مدت زیادی از روزت را جلوی آن می گذرانی؛ در حالی که درباره هیچ چیز فکر نمی کنی و فقط از برنامه هایش لذت می بری... باز هم صبورانه انتظارت را کشیدم و تو در حالی که تلویزیون را نگاه می کردی، شام خوردی و باز هم با من صحبت نکردی موقع خواب... فکر می کنم خیلی خسته بودی. بعد از آن که به اعضای خانواده ات شب به خیر گفتی، به رختخواب رفتی و فوراً به خواب رفتی. اشکالی ندارد. احتمالاً متوجه نشدی که من همیشه در کنارت و برای کمک به تو آماده ام. من صبورم، بیش از آنچه تو فکرش را می کنی. حتی دلم می خواهد یادت بدهم که تو چطور با دیگران صبور باشی. من آنقدر دوستت دارم که هر روز منتظرت هستم. منتظر یک سر تکان دادن، دعا، فکر، یا گوشه ای از قلبت که متشکر باشد، خیلی سخت است که یک مکالمه یک طرفه داشته باشی. خوب، من باز هم منتظرت هستم؛ سراسر پر از عشق تو... به امید آنکه شاید امروز کمی هم به من وقت بدهی، اگر نه، عیبی ندارد، می فهمم و هنوز هم دوستت دارم. روز خوبی داشته باشی... دوست و دوستدارت: خدا


××××××××××××××××××××××××××××××××××××××××
×××××××××××××××

دختری به کوروش کبیر گفت:من عاشقت هستم....

کوروش گفت:لیاقت شما برادرم است که از من

زیباتر است و پشت سره شما ایستاده،دخترک

برگشت و دید کسی‌ نیست. کوروش گفت:اگر عاشق

بودی پشت سرت را نگاه نمی‌کردی


××××××××××××××××××××××××××××××××××××××××
×××××××××××××××××××××

وزی مرد کوری روی پله های ساختمانی نشسته و کلاه و تابلویی را در کنار پایش قرار داده بود. روی تابلو نوشته بود: من کور هستم لطفا کمک کنید. روزنامه نگارخلاقی از کنار او میگذشت نگاهی به او انداخت فقط چند سکه در داخل کلاه بود. او چند سکه داخل کلاه انداخت و بدون اینکه از مرد کور اجازه بگیرد تابلوی او را برداشت آن را برگرداند و اعلان دیگری روی آن نوشت و تابلو را کنار پای او گذاشت و آنجا را ترک کرد.
عصر آنروز روزنامه نگار به آن محل برگشت و متوجه شد که کلاه مرد کور پر از سکه و اسکناس شده است. مرد کور از صدای قدمهای او، خبرنگار را شناخت و خواست اگر او همان کسی است که آن تابلو را نوشته بگوید، که بر روی آن چه نوشته است؟ روزنامه نگار جواب داد: چیز خاص و مهمی نبود، من فقط نوشته شما را به شکل دیگری نوشتم و لبخندی زد و به راه خود ادامه داد.
مرد کور هیچوقت ندانست که او چه نوشته است، ولی روی تابلوی او نوشته شده بود: امروز بهار است، ولی من نمیتوانم آنرا ببینم.


××××××××××××××××××××××××××××××××××××××××
××


زمان های قديم٬ وقتی هنوز راه بشر به زمين باز نشده بود. فضيلت ها و تباهی ها دور هم جمع شده بودند.

ذکاوت گفت بياييد بازی کنيم. مثل قايم باشک!

ديوانگی فرياد زد: آره قبوله من چشم می زارم!

چون کسی نمی خواست دنبال ديوانگی بگردد٬‌ همه قبول کردند.

ديوانگی چشم هايش را بست و شروع به شمردن کرد: يک٬ ... دو٬ ... سه٬ ... !

همه به دنبال جايی بودند که قايم بشوند.

نظافت خودش را به شاخ ماه آويزان کرد.

خيانت خودش را داخل انبوهی از زباله ها مخفی کرد.

اصالت به ميان ابر ها رفت.

هوس به مرکز زمين راه افتاد.

دروغ که می گفت به اعماق کوير خواهد رفت٬ به اعماق دريا رفت.

طعم داخل يک سيب سرخ قرار گرفت.

حسادت هم رفت داخل يک چاه عميق.

آرام آرام همه قايم شده بودند و

ديوانگی همچنان می شمرد: هفتادو سه٬ هفتادو چهار٬ ...

اما عشق هنوز معطل بود و نمی دانست به کجا برود.

تعجبی هم ندارد. قايم کردن عشق خيلی سخت است.

ديوانگی داشت به عدد ۱۰۰ نزديک می شد٬ که عشق رفت وسط يک دسته گل رز آرام نشت.

ديوانگی فرياد زد: دارم ميام. دارم ميام ...

همان اول کار تنبلی را ديد. تنبلی اصلا تلاش نکرده بود تا قايم شود.

بعد هم نظافت را يافت. خلاصه نوبت به ديگران رسيد. اما از عشق خبری نبود.

ديوانگی ديگر خسته شده بود که حسادت حسوديش گرفت و آرام در گوش او گفت: عشق در آن سوی گل رز مخفی شده است.

ديوانگی با هيجان زيادی يک شاخه گل از درخت کند و آن را با تمام قدرت داخل گل های رز فرو برد.

صدای ناله ای بلند شد.

عشق از داخل شاخه ها بيرون آمد٬ دست هايش را جلوی صورتش گرفته بود و از بين انگشتانش خون می ريخت.

شاخهء درخت٬ چشمان عشق را کور کرده بود.

ديوانگی که خيلی ترسيده بود با شرمندگی گفت

حالا من چی کار کنم؟ چگونه می توانم جبران کنم؟

عشق جواب داد: مهم نيست دوست من٬ تو ديگه نميتونی کاری بکنی٬ فقط ازت خواهش می کنم از اين به بعد يار من باش.

همه جا همراهم باش تا راه را گم نکنم.

و از همان روز تا هميشه عشق و ديوانگی همراه يکديگر به احساس تمام آدم های عاشق سرک می کشند ..


××××××××××××××××××××××××××××××××××××××××
××××××

روزي مرد جواني وسط شهري ايستاده بود و ادعا مي كرد كه زيبا ترين قلب را درتمام آن منطقه دارد.

جمعيت زياد جمع شدند. قلب او كاملاً سالم بود و هيچ خدشه‌اي بر آن وارد نشده بود و همه تصديق كردند كه قلب او به راستی زيباترين قلبي است كه تاكنون ديده‌اند. مرد جوان با كمال افتخار با صدايي بلند به تعريف قلب خود پرداخت.

ناگهان پير مردي جلوي جمعيت آمد و گفت كه قلب تو به زيبايي قلب من نيست. مرد جوان و ديگران با تعجب به قلب پير مرد نگاه كردند قلب او با قدرت تمام مي‌تپيد اما پر از زخم بود. قسمت‌هايي از قلب او برداشته شده و تكه‌هايي جايگزين آن شده بود و آنها به راستی جاهاي خالي را به خوبي پر نكرده بودند براي همين گوشه‌هايی دندانه دندانه درآن ديده مي‌شد. در بعضي نقاط شيارهاي عميقي وجود داشت كه هيچ تكه‌اي آن را پرنكرده بود، مردم كه به قلب پير مرد خيره شده بودند با خود مي‌گفتند كه چطور او ادعا مي‌كند كه زيباترين قلب را دارد؟

مرد جوان به پير مرد اشاره كرد و گفت تو حتماً شوخي مي‌كني؛ قلب خود را با قلب من مقايسه كن؛ قلب تو فقط مشتي رخم و بريدگي و خراش است .

پير مرد گفت: درست است. قلب تو سالم به نظر مي‌رسد اما من هرگز قلب خود را با قلب تو عوض نمي‌كنم. هر زخمي نشانگر انساني است كه من عشقم را به او داده‌ام، من بخشي از قلبم را جدا كرده‌ام و به او بخشيده‌ام. گاهي او هم بخشي از قلب خود را به من داده است كه به جاي آن تكه‌ي بخشيده شده قرار داده‌ام؛ اما چون اين دو عين هم نبوده‌اند گوشه‌هايي دندانه دندانه در قلبم وجود دارد كه برايم عزيزند؛ چرا كه ياد‌آور عشق ميان دو انسان هستند. بعضي وقتها بخشي از قلبم را به كساني بخشيده‌ام اما آنها چيزی از قلبشان را به من نداده‌اند، اينها همين شيارهاي عميق هستند. گرچه دردآور هستند اما ياد‌آور عشقي هستند كه داشته‌ام. اميدوارم كه آنها هم روزي بازگردند و اين شيارهاي عميق را با قطعه‌ای كه من در انتظارش بوده‌ام پركنند، پس حالا مي‌بيني كه زيبايي واقعي چيست؟

مرد جوان بي هيچ سخني ايستاد، در حالي كه اشك از گونه‌هايش سرازير مي‌شد به سمت پير مرد رفت از قلب جوان و سالم خود قطعه‌ای بيرون آورد و با دستهاي لرزان به پير مرد تقديم كرد پير مرد آن را گرفت و در گوشه‌اي از قلبش جاي داد و بخشي از قلب پير و زخمي خود را به جاي قلب مرد جوان گذاشت .

مرد جوان به قلبش نگاه كرد؛ ديگر سالم نبود، اما از هميشه زيباتر بود زيرا كه عشق از قلب پير مرد به قلب او نفوذ كرده بود...


××××××××××××××××××××××××××××××××××××××××
×××××××××××××××××××××××

داستان کوتاه صادقانه

با سلام ,
خدا جان , حرفهایم را توی نیم ساعت باید براتان بنویسم
خودتان میبینید که برای پیدا کردن هر کدام از حرف ها روی این صفه کلید چقدر عرق میریزم
خداجان , از وقتی پسر همسایه پولدارمان به من گفت که شما یک ایمیل داری که هر روز چکش میکنید هم خوشحال شدم , هم ناراحت
خوشحال به خاطر اینکه می توانم درد دلم را بنویسم
و ناراحت از اینکه ما که توی خانه مان کامپیوتر نداریم
ما توی خانه مان دو تا اتاق داریم
یک اتاق مال آقا جان و ننه مان است
یکی هم مال من و حسن و هادی و حسین و زهرا و فاطمه و ننه بزرگ
دو تا پشتی نو داریم که اکبر آقا بزاز , خواستگار زهرا برامان آورده
یک کمد که همه چیزمان همان توست
آشپزخانه مان هم توی حیاط است و آقاجان تازه با آجر ساختتش
ما هم مجبوریم برای اینکه برای شما ایمیل بزنیم دو هفته بریم پیش رضا ترمزی کار کنیم تا بتونیم پول یک ساعت کافی نت را در بیاریم
خداجان , جان هرکی دوست دارید زود به زود ایمیل هاتان را چک کنید و جواب ما را بدهید
ما چیز زیادی نمی خواهیم
خدا جان , آقاجانمان سه هفته است هر دو تا کلیه اشان از کار افتاده و افتاده توی خانه
خیلی چیز بدیست
خداجان , ما عکس کلیه را توی کتاب زیستمان دیده ایم , اندازه لوبیاست , شکم اقاجان ما هم مثل نان بربری صاف است , برای شما که کاری ندارد ,
اگر می شود , یک دانه کلیه برایمان بفرستید ,
ما آقاجانمان را خیلی دوست داریم , خدا جان
الان بغض توی گلومان است , ولی حواسمان هست که این آدم های توی کافی نت که همه شیک و پیکن , نوشته های مارا دزدکی نخوانند ,
چون می دانم حسابی به ما می خندند و مسخره مان می کنند
خدا جان , اگر می شود یک کاری بکن این اکبر آقا بزاز بمیرد , آبجی زهرامان از اکبر آقا بدش می آید
اما ننه می گوید اگر اکبر آقا شوهر زهرامان بشود وضعمان بهتر می شود
خداجان اکبر آقا چهل سال دارد و تا حالا دو تا زنش مرده اند , آبجی زهرامان فقط سیزده سال دارد خداجان
الان نیم ساعت و هفت دقیقه است که دارم یکی یکی این حرف ها ی روی صفه کلید را پیدا می کنم
خداجان اگر پول داشتم هر روز برای شما ایمیل می زدم
خوش به حال آدم پولدارها که هم هر روز برایت ایمیل می زنند
تازه همایون پسر همسایه پولدارمان می گفت با شما چت هم کرده است
خوش به حالش
خداجان , اگر کاری کنید که حال آقاجانمان خوب شود خیلی خوب می شود
چون قول داده اگر حالش خوب شود برود سر گذر کار پیدا کند و بعد که پول گیرش آمد یک دوش بخرد بذارد توی مستراح
خداجان , ننه بزرگ از این کار که حمام توی مستراح باشد بدش می آید ولی آقاجان می گوید حمام خانه پولدار ها هم توی مستراحشان است
خدا جان ننه بزرگ ما خیلی مواظب نجس پاکی است و گفته است هرگز به این حمام اینجوری نمی رود
ولی خداجان راستش من وقتی خیلی از حمام رفتنم می گذرد بدنم بوی بد می گیرد و همکلاسی هایم بد نگاهم می کنند
راستی خدا جان , چه خوب شد که به ما تلویزیون ندادی ,
یکبار که از جلوی مغازه رد می شدم دیدم که آدم های توی تلویزیون چه غذاهای خوشگلی می خورند ,
حتما خوشمزه هم هست , نه ؟
تا سه روز نان و ماست اصلا به دهانم مزه نمی کرد
بعضی وقتها , ننه که از رختشویی برمی گردد با خودش پلو می آورد ,
خیلی خوشمزه است خداجان , ننه می گوید این برکت خداست , دستت درد نکند ,
راستی خداجان , شما هم حتما خیلی پولدارید که خانه تان را توی آسمان ساخته اید , تازه من عکس خانه ییلاقیتان را هم دیده ام
همان که روی زمین است و یک پارچه سیاه رویش کشیده اید ,
خیلی بزرگ است ها , تازه آنهمه مهمان هم دارید , حق هم دارید که روی زمین نیایید , چون پذیرایی از آنهمه آدم خیلی سخت است
ما اصلا خانه مان مهمان نمی آید , چون ما اصلا کسی را نداریم
ولی آقاجانمان می گوید اگر کسی بیاید ساعتش را می فروشد و میوه و شیرینی می خرد
ما مهمانی هم نمی رویم , چون ننه می گوید بد است یک گله آدم برود مهمانی
خدا جان وقت دارد تمام می شود , اگر بیشتر پول داشتم می ماندم و باز برایتان می نوشتم
ولی قول می دهم دو هفته دیگر که مزدم را گرفتم باز بیایم و برایتان ایمیل بفرستم
خدا جان به خاطر اینکه درسهایم خوب است از شما تشکر می کنم
تازه به خاطر اینکه ما توی خانه مان همه همدیگر را دوست داریم هم دستت را می بوسم
من می دانم که آدم های پولدار همه شان خودکشی می کنند , ولی من هیچوقت خودم را نمی کشم
تازه خداجان , من آدم هایی را می شناسم که حتی اسم کامپیوتر را نشنیدند بیچاره ها ,
شاید از آنها هم دفعه بعد برایت نوشتم
خداجان , نامه من را فقط خودت بخوان و به کسی نشان نده
صبر کن ...
آخ جان , پنجاه تومن دیگر هم دارم ,
خدا جان جوابم را بده ,
فقط تو را به خدا , به خارجی برایمان ننویسید ,
چون ما زبانمان خوب نیست هنوز
آخ , راستی خدا جان یادم رفت , حسن مان دارد دنبال کار می گردد , یک کاری بی زحمت برایش جور کنید
هادی هم آبله مرغان گرفته است , اگر برایتان زحمتی نیست زودتر خوبش کنید
حسین هم وقتی ننه می رود رختشویی همش گریه می کند ,
آبجی فاطمه مان هم چشمانش ضعیف شده ولی رویش نمی شود به آقاجان بگوید , چون می گوید پول عینک خیلی زیاد است
اگر می شود چشان ابجیمان را هم خوب کنید
خب .. وقت تمام است دیگر , پدرمان در آمد
خداجان مهربان ,
اگر زیاد چیزی خواستیم معذرت می خوام , هنوز خیلی چیزها هست ولی رویمان نشد
دست مهربانتان را از دور می بوسم
راستی خدا جان , ننه بزرگ آرزو دارد برود مشهد پابوس امام رضا , یک کاری برایش بکنید بی زحمت
باز هم دست و پایتان را می بوسم
منتظر جواب و کلیه می مانم
دستتان درد نکند

بنده کوچک شما , مجید

...
خواست دکمه سند را بزند
دستش عرق کرده بود و چشمش سیاهی می رفت
یهو کامپیوتر خاموش شد
خشکش زد
- اااااا
صدایی از پشت سرش گفت :
- اون سیستم ویروسیه , نگران نباش , الان دوباره میاد بالا
اسکناس های مچاله , توی عرق کف دستش خیس شد
دیگه وقتی برای دوباره نوشتن نبود
یه قطره اشک از گوشه چشمش غلطید روی گونه اش
بلند شد
پول رو داد و از کافی نت زد بیرون
توی راه خودشو دلداری می داد
- دوهفته دیگه باز میام ...
- باز میام ...


××××××××××××××××××××××××××××××××××××××××
×××××××××××××××
قصه ی پسری که عاشق
دستهامان در یکدگر بود قلبهامان نزدیک وهمسایه در هوای خوب تابستان عشقمان میزد جوانه تمام رویای من فکر و خیالت بود قصه از اینجا شروع شد : پسر و دختری بودن که از بچگی با هم بزرگ شده بودن با هم بازی میکردن دوچرخه سواری میکردن بعضی وقتا هم پسر میرفت خونه ی دختر و کلآ با هم بودن پسر دلش نمیخواست میهمانی بره چون ممکن بود یکی دو روز بهترین دوستشو نبینه البته نمی دونست این حس چیه ولی خوب میدونست که اگه دوستشو نبینه یه حس بدی داره ولی نمیتونست حسشو تشخیص بده آخه 7 _ 8 سال بیشتر نداشت میگذشتند روزهای خوب عشق ما به سان روزهای گرم تابستان تا رسید فصل سرد خزان و تک تک این غنچه های نوشکفته خشک و سرد همچون برگ های درختان تنومند ریختند در پای ساقه اما درختان تنومند ساقه هاشان هست پر استقامت باز میسازند برگ و جوانه ناگهان در روزی از روزهای سرد پاییز کآسمان بود از غم و غصه لبریز چشمهایش بود بغض آلود و وحشتناک و طغیانگر که حتی خورشید هم میخروشید از توهم ترس دست های کوچکت ناگهان از دست های من جدا شد آسمان با آن همه غصه ناگهان بغضش ترکید و تو را برد آن طرف آن طرفتر دور دورتر من تمام عشق خود را نیرو کردم تا تو را از آسمان سرد و وحشتناک باز پس گیرم اما چه سود آسمان غمناک و وحشتناک برگ های غنچه ی کوچک عشق ما را با دست های سرد خود می برد بزرگ و بزرگتر میشدند پسر خجالتی بود خجالت میکشید توی کوچه با دختر حرف بزنه و البته خجالت میکشید بره خونشون و دختر هم نمیامد خونشون به همین خاطر رابطشون کم شده بود ولی عشقه پسر همچنان گرم و آتشین بود مثل اول هرچند 13 یا 14 سال بیشتر نداشت اما معنی احساسشو خوب میفهمید و میفهمید که این یه دوست داشتن معمولی نیست و کم کم داشت معنی عشقو میفهمید تا اینکه یه خبر قلبشو از جا کند مامانو باباش گفتن میخوایم از اینجا بریم داشت دیونه میشد باید چی کار میکرد ؟ کاری نمیتونست بکنه رفتن از اون محل ولی چون خونهی مامان بزرگاشون اونجا بود گاهی میامد خونه ی مامان بزرگش میدیدش این براش کافی نبود یه بار تصمیم گرفت حرفشو بزنه به مامانش گفت میخوام برم خونه ی مامان بزرگ در اصل میخواست بره حرف دلشو به دختر بزنه رفت خونه ی مامان بزرگش نشست جلوی در اما هرچی صبر کرد دختر بیرون نیومد 1 روز 2 روز 3 روز نیومد که نیومد از دوستاش پرسید دختر چرا بیرون نمیاد دوستاش گفتن از اینجا رفته بازم قلبش شکست چرا باید این همه زجر میکشید تا گذشت........ تا گذشت این فصل بی احساس و آن آسمان سرد و غمناک و وحشتناک باز هم آمد فصل خوب تابستان چه کسی می گوید پادشاه فصل هاست پاییز پاییز از غم و غصه هست لبریز پادشاه فصل هاست فصل تابستان فصلی که هست از خنده و عشق و عاشقی لبریز باز هم از راه رسید فصل تابستان پسر و دختر یه نسبت فامیلی دوری باهم داشتن و این باعث امیدوار موندن پسر بود تا اینکه بعد از 2 _ 3 سال نوبت ازدواج فامیل مشترکشون شد قرار ازدواج 18 شهریور بود پسر از اول تابستون برای اولین بار میخواست که تابستون زود تموم بشه پیش خودش فکر میکر که یک تابستون در مقابل رسیدن به معشوقش چه ارزشی میتونه داشته ؟ روزای گرم تیر و مرداد میامدن و میرفتن تا اینکه شهریور رسید شمارش معکوس شروع شد 18 17 16 ..... پسر رفت لباس خرید بهترین لباسی که فکر میکرد حتی یک کراوات هم خرید که دیگه چیزی کم نداشته باشه 18 شهریور رسید صبحش پسر رفت آرایشگاه آقای آرایشگر دوست دوستش بود به شوخی بهش گفت چه خبره اینطوری میخوای کجا بری پسر چیزی روی لباش نیاورد ولی توی دلش گفت میخوام عشقمو ببینم انقدر هیجان داشت که دستاش به لرزش افتاده بودن کارش اونجا تموم شده بود برگشت خونه دیگه باید کم کم حاضر می شدن و به سمت محل عروسی در حرکت میکردن وقتی رسیدن پسر انقدر هیجان داشت که فکر میکرد هر لحظه ممکنه سکته بکنه همه رفتن داخل جز پسر چون منتظر دختر بود تقریبا 1 _ 2 ساعت منتظر بود تا اینکه ماشینشون رو دید واقعا داشت سکته میکرد داشت خفه میشد گره کراواتشو یه کم شل کرد تا بتونه راحت تر نفس بکشه دختر با مامان و بابا و برادرش اومدن تو ناگهان دیدیم تو را دیدی مرا دیدمت اما ندیدی عشق گرمم را تو فراموش کرده ای فصل زمستان فصل تابستان خزان را تو فراموش کرده ای آن آسمان سرد و غمناک و وحشتناک را تو فراموش کرده ای آن زجه های بی غروبم را تو فراموش کرده ای آن برگ های غنچه ی عشق کوچک را که در فصل خزان برگ هایش همچو برگهای درختان تنومند شدند پرپر یک سلام این بود حرف های ما بعد از فصل خزان و آسمان سرد و غمناک باز هم رفتی باز رفتی و باز هم سر آمد عمر تابستان باز شد فصل خزان پسر خیلی سعی کرد ولی فقط تونست یه سلام بکنه بازم نتونست حرفه دلشو بزنه حتی نتونست یه حرف معمولی بزنه چون ترس توی وجودش رخنه کرده بود ترس از اینکه با یه کابوسه ترسناک از رویای قشنگه با اون بودن بیدار بشه با خودش فکر میکرد که من دوسش دارم ولی اگر اون دوسم نداشته باشه چی ؟ 4 یا 5 سال بود از عشقش دور بود ولی قلبش با اون و به یاد اون میزد تصمیمشو گرفته بود باید هر طور بود خودشو از مرگ شمع وار نجات میداد وقتی صورت زیبای دختر رو میدید قلبش ذوب میشد اون شب 3 _ 4 بار بیشتر دخترو ندید و هر بار فقط چند ثانیه ولی هر بار که میدیدش دلش میخواست با تمام وجود بقلش کنه و بهش بگه که چقدر دوسش داره و چطوری عاشقشه ولی بازم نتونست عروسی هم تموم شد و البته بدون نتیجه ولی بعد عروسی همه از دختر تعریف میکردن و پسر به خودش افتخار میکرد که عاشق چنین دختری هست امابقیه در ادامه مطلب ولی این بار عشقم کم نبود از آن درختان تنومند باز آمد آسمان باز هم آمد خزان و سعی داشت عشق تو را از من بگیرد باز کوشش کرد باز شد سرد و غمگین و وحشتناک و رعب انگیز باز شد از غم و غصه لبریز ولی این بار عشق من از جا نلرزید حتی تک تک برگ های عشق من کم نبودند از درختان تنومند یا که حتی از کوه های پر استقامت من هنوزم یاد دارم دستهامان در یکدگر بود من هنوزم یاد دارم قلبهامان با یکدگر بود آه وای من نمیدانم هنوزم قلب تو با قلب من باشد اما در خیال من تو روزی باز می آیی در آغوشم می نشینی باز در قلبم اینجا بود که انگار داستان شد تمام اما این نیست تنها یک داستان پس بدان تو حقیقت را قلب من جز تو نمی خواهد کسی را این بار پسر فهمید که عشقش به دختر چقدر عمیقه و چطوری با تمام وجودش عاشق دختر هستش بعد از حدود 2 سال که از عروسی گذشته هنوز پسر چیزی نگفته چون فکر میکنه که دخترم احساسات داره اونم میتونه عاشق بشه اما از کجا معلوم که عاشق پسر دیگه ای نباشه پسر با خودش فکر میکنه اگه قرار هست که ازش نه بشنوم بهتره که اصلا چیزی نگم تا جوابی نشنوم اینطوری الاقل میتونه توی رویاهای هر شبش خواب دخترو ببینه که دارن با هم توی یه باغ زیبا قدم میزنن و مثل زمان کودکی دست هم دیگرو گرفتن
ولی این بار عشقم کم نبود از آن درختان تنومند باز آمد آسمان باز هم آمد خزان و سعی داشت عشق تو را از من بگیرد باز کوشش کرد باز شد سرد و غمگین و وحشتناک و رعب انگیز باز شد از غم و غصه لبریز ولی این بار عشق من از جا نلرزید حتی تک تک برگ های عشق من کم نبودند از درختان تنومند یا که حتی از کوه های پر استقامت من هنوزم یاد دارم دستهامان در یکدگر بود من هنوزم یاد دارم قلبهامان با یکدگر بود آه وای من نمیدانم هنوزم قلب تو با قلب من باشد اما در خیال من تو روزی باز می آیی در آغوشم می نشینی باز در قلبم اینجا بود که انگار داستان شد تمام اما این نیست تنها یک داستان پس بدان تو حقیقت را قلب من جز تو نمی خواهد کسی را این بار پسر فهمید که عشقش به دختر چقدر عمیقه و چطوری با تمام وجودش عاشق دختر هستش بعد از حدود 2 سال که از عروسی گذشته هنوز پسر چیزی نگفته چون فکر میکنه که دخترم احساسات داره اونم میتونه عاشق بشه اما از کجا معلوم که عاشق پسر دیگه ای نباشه پسر با خودش فکر میکنه اگه قرار هست که ازش نه بشنوم بهتره که اصلا چیزی نگم تا جوابی نشنوم اینطوری الاقل میتونه توی رویاهای هر شبش خواب دخترو ببینه که دارن با هم توی یه باغ زیبا قدم میزنن و مثل زمان کودکی دست هم دیگرو گرفتن


××××××××××××××××××××××××××××××××××××××××
××××××××××××××××


مردی ديروقت ‚ خسته از كار به خانه برگشت. دم در پسر پنج ساله اش را ديد كه در انتظار او بود. سلام بابا ! يك سئوال از شما بپرسم ؟ - بله حتماً.چه سئوالي؟ - بابا ! شما براي هرساعت كار چقدر پول مي گيريد؟ مرد با ناراحتي پاسخ داد: اين به تو ارتباطي ندارد. چرا چنين سئوالي ميكني؟ - فقط ميخواهم بدانم. - اگر بايد بداني ‚ بسيار خوب مي گويم : 20 دلار پسر كوچك در حالي كه سرش پائين بود آه كشيد. بعد به مرد نگاه كرد و گفت : ميشود10 دلار به من قرض بدهيد ؟ مرد عصباني شد و گفت : اگر دليلت براي پرسيدن اين سئوال ‚ فقط اين بود كه پولي براي خريدن يك اسباب بازي مزخرف از من بگيري كاملآ در اشتباهي‚ سريع به اطاقت برگرد و برو فكر كن كه چرا اينقدر خودخواه هستي. من هر روز سخت كارمي كنم و براي چنين رفتارهاي كودكانه وقت ندارم. پسر كوچك‚ آرام به اتاقش رفت و در را بست. مرد نشست و باز هم عصباني تر شد: چطور به خودش اجازه مي دهد فقط براي گرفتن پول ازمن چنين سئوالاتي كند؟ بعد از حدود يك ساعت مرد آرام تر شد و فكر كرد كه شايد با پسر كوچكش خيلي تند وخشن رفتار كرده است. شايد واقعآ چيزي بوده كه او براي خريدنش به 10 دلار نيازداشته است. به خصوص اينكه خيلي كم پيش مي آمد پسرك از پدرش درخواست پول كند. مرد به سمت اتاق پسر رفت و در را باز كرد. - خوابي پسرم ؟ - نه پدر ، بيدارم. - من فكر كردم شايد با تو خشن رفتار كرده ام. امروز كارم سخت و طولاني بود و همه ناراحتي هايم را سر تو خالي كردم. بيا اين 10 دلاري كه خواسته بودي. پسر كوچولو نشست‚ خنديد و فرياد زد : متشكرم بابا ! بعد دستش را زير بالشش بردو از آن زير چند اسكناس مچاله شده در آورد. مرد وقتي ديد پسر كوچولو خودش هم پول داشته ‚ دوباره عصباني شد و با ناراحتي گفت : با اين كه خودت پول داشتي ‚ چرا دوباره درخواست پول كردي؟ پسر كوچولو پاسخ داد: براي اينكه پولم كافي نبود‚ ولي من حالا 20 دلار دارم. آيا مي توانم يك ساعت از كار شما را بخرم تا فردا زودتر به خانه بياييد؟ من شام خوردن با شما را خيلي دوست دارم .

××××××××××××××××××××××××××××××××××××××××
××××××××××××××××××××


سفر فامیل ما به اروپا تموم میشه و برمیگرده به ایران و این جریان رو برای همسرش تعریف میکنه این خانم هم که سرش درد می کنه برای این کارها میگه حتما یه چیزی هست . شما حتما با هم تلپاتی دارید که این خانم اومده و اینجوری باهات صحبت کرده و شوهرش هم گفته که خیلی شبیه پسر مری هستی . تا اینکه چند روز بعد ایمیلی از خانم مری دریافت می کنند که : من با مدرسه شبانه روزی انگلیس تماس گرفتم و اونها به من گفتند که محل تولد من جایی تو خاور میانه هست و وقتی اصرار کردم که محل دقیق رو به من بگن گفتند که پدر من یک ایرانی بوده . ّ خوندن این ایمیل برای آقای فامیل ما خیلی جالب بوده و حتی یک اپسیلون هم فکر نکرده بود که این خانم قصد بدی از این کار داشته باشه و مثلا بخواد از این آقا پولی بگیره یا .... خانم مری هم که بی طاقت شده به انگلستان سفر می کنه ، چون با مکاتبات تلفنی نتونسته بوده اطلاعات کافی به دست بیاره ، سالها از اون موقعی که اون به مدرسه می رفته گذشته بوده و کارکنان جدید مدرسه اطلاعات چندانی نداشتند . وقتی به در مدرسه می رسه قلبش تند می زده و با خوش فکر می کنه آیا امکان داره که بعد از سالها و در میانسالی خودش ، خانوادش رو پیدا کنه ؟! ! با کارکنان مدرسه صحبت می کنه و ازشون اسم پدرش رو می پرسه. خانم مری در آستانه شصت سالگی بوده و احتمال اینکه پدرش هنوز زنده باشه خیلی کمه ، بنابراین مدرسه الان می تونه این راز سر به مهر رو باز کنه و اسم واقعی پدر مری رو بهش بگه . کارکنان مدرسه که از شنیدن داستان خانم مری واقعا تعجب می کنند و در عین حال مشتاق به کمک کردن بهش میشن اسناد قدیمی رو در میارن و خوشبختانه اسم واقعی پدرش رو بهش میگن و خانم مری از همون انگلیس یک ایمیل به آقای فامیل ما میده و اسم و مشخصات پدرش رو براش می نویسه . و البته با خبر میشه که پدرش سالهاست که فوت کرده . ایمیل به دست آقای فامیل میرسه ، اسم رو سالهای خیلی دور شنیده ، اون موقع که پسربچه کوچیکی بوده ،‌اون موقع که عمه اش در امریکا در آستانه جدایی از همسرش بوده ، بعد از طلاق عمه ،مژده دختر بزرگتر پیش مادرش ( همون عمه آقای فامیل ) می مونه و مریم دختر کوچیکتر با پدرش به انگلیس میره . سالها از شوهر عمه و مریم خبری نبوده ، تا اینکه بعد از بیست سال متوجه میشن که شوهر عمه در تصادف رانندگی از دنیا رفته و محل زندگی مریم هم با فوت اون برای همیشه گم شده بوده . آقای فامیل ما با اولین پرواز به پاریس میره تا دختر عمه ای رو در آغوش بگیره که تنها با تکیه به حس غریزه و علاقه خونی ، اون سر دنیا تو یه پارکی نزدیک ایستگاه قطار پاریس پسر دایی خودش رو شناخت . بعد از سفر پسر دایی به پاریس ، دختر عمه به ایران اومد و دایی و بقیه بستگان خودش رو ملاقات کرد ، اما متاسفانه مادرو خواهرش سالهای قبل در امریکا فوت شده بودند . مریم هر سال برای دایی و پسر دایی کارت تبریک می فرسته و با اینکه تو فرانسه وضع مالی چندان خوبی هم نداره همیشه هر سال عید نوروز برای همه کادوهای عالی از مزونها و عطره فروشیهای معروف شانزه لیزه می فرسته ، می خواد به جای همه کادوهایی که تو شصت سال قبلی می تونسته برای فامیلش بخره ولی نخریده همه رو یک جا بخره . دنیا دنیای کوچیکیه ، این داستان تو فامیل ما واقعا اتفاق افتاد ، داستانی که عین فیلمها می مونه و باورش برای هر کسی راحت نیست .اینجاست که میگن کوه به کوه نمیرسه آدم به آدم میرسه .

××××××××××××××××××××××××××××××××××××××××
××××××××××××

هـیرتا فـرزند سـورنا مدتها بودکه درکاخ بزرگ ییلاقی پدرش زندگی میکرد. چند سـالی بود که زن اولش مرده بود و چون از او فـرزندی نداشـت در سـال اخیر با دخـتر جوان 21 سـاله که اتفاقاً دریک دهـکده با او آشـنا شـده بود عـروسی کرد. هـیرتا هـنگامیکه از شـکار بر می گشـت نزدیک دهـکده به ماندانا برخورد. ماندانا کوزهء آب بزرکی بردوش گرفـته و از چشـمه بخانه آب می برد، از وی آب خواسـت نامش را پرسـید و همان شـب اورا از پدر پیرش خواسـتگاری کرده و روز بعـد ماندانا را به قـصر خود آورد.

ماندانا دخـتر زیبا و بلند قـد و خوش اندام بود و با چشـم های دشـت و سـیاه، گیسـوان بلند، صدای دلکش و آرزوها بزرگ در قصر بزرگ هـیرتا وارد شـد. هـیرتا بیشـتر اوقات خودرا به سـرکشی املاک دور دسـت خود و شـکار می گذزانید و کمتر به دلخوشی ماندانای جوان و زیبا می پرداخـت. روزها و هـفـته های اول به ماندانا بد نگذشـت. ولی پس از چندی زندگی برای ماندانا دوزخی شـد و کاخ بزرگ و با شـکوه هـیرتا برای او زندانی شـد بود، هـیرتا جوان نبود و بیش از دو برابر سـن ماندانا داشـت.

زندگی یک دخـتر جوان پر عـشق با یک مردیکه با او اختلاف سـنی زیادی دارد چه میتواند باشــد؟ ماندانا به نوازش و سـرود های دیوانه جوانی احتیاج داشـت و هـیرتا با کار های زیادی که داشـت نمی توانسـت نیازمندیهای روح پرشـور اورا برآورد.

باین جهت ماندانا رنج می برد و کم کم زرد و افـسـرده مثل گل سـرخ درشـت و پر آبی که نا گهان در برابر خورشـید سـوزانی قـرار میگیرد، پژمرده میگشـت. هـیرتا که زن جوانش را بخوبی می پایید، فـهمید که اگر برای نجات او نیندیشـد ماندانا را از دسـت خواهـد داد. با او دلبسـتگی زیادی داشـت و زنش را مانند بهـترین چهره ها و گرانبها ترین جـواهـر هـا دوسـت میـداشــت . یکــروز ظهــر کـه میخواسـتند نهار بخورند ماندانا مثل هفته اخیر میل نیافـت که چیزی بخورد، گیلاس شـرابش را برداشـت لبش را تر کرد و سـپس بی آنکه اندکی ازآن بنوشـد آنرا برجای گذاشـت، بانگاه غبار آلود و ترحم آوری یک آن به هـیرتا نگریسـت و بعـد سـرش را پائین انداخـت؛ هـیرتا با صدای گرفـته گفـت: ماندانای عزیزم میدانم که بتو خیلی بد میگذرد ولی من برای تفـریح و سـرگرمی تو فـکر خوبی کرده ام...

با اینکه این سـخن برای ماندانا تازگی داشـت سـرش را بلند نکرده و نگاه دیگری به شـوهرش نیفگند، هـیرتا دوباره گفـت:

ــ ماندانای عزیز من خوب گوش کن، همین امروز جوانی به کاخ ما خواهـد آمد، او سـوار کار خوبی اسـت. و در تیر اندازی و چوگان بازی مهارت دارد. ازاو خواسـته ام که در قـصر ما بماند، و بتو اسـپ سـواری و هـنر های چوگان را بیاموزد او در هـنر های بسـیاری بلد اسـت و اورا از پاریس خواسـته ام. شـب و روز مثل یک نفر از بسـتگان نزدیک ما با ما زندگی خواهد کرد، با ما بگردش خواهد رفـت و با ما غذایش را خواهـد خورد...

بیخود قـلب مـانـدانـا میزد " اسـپ ســواری " " چـوگان بـازی"، " مدتی در قصر ما خواهد ماند"، " شـب و روز با ما زندگی خواهد گرد "، در گوش او مثل صدای ناقوس بزرگ دنگ، دنگ آوا انداخـته بود مثل این بود که درین زندگی رقـت بار و بدبختانه اش فـروغ نوینی میدرخـشـد.

عصر همان روز هـنگامیکه در کنار یکی از باغچه های بزرگ پرگل کاخ ماندانا و هـیرتا گردش میکردند یکی از چاکران خبر داد: مهمانی که بایسـتی بیاید آمده اسـت. مهمان جوان لاغـر اندام سـی سـاله با موهای فراوان، چابک و خندان مثل تازه دامادی دلشـاد نزد آنان آمد، کارد کوچکی به کمرش بسـته بـود و در نـگاه هـایـش بـرق تـیـزی بـودکـه بـردل می نشـسـت.

ماندانا قلب و دیدگانش از دیدن مهیار میدرخشـید و از آمدن او بی اندازه دردل خرسـند و شـادمان شـده بود . گاهی زیر چشمی به او نگاه میکرد و به حرفـهای او به دقـت گوش میداد. مهیار از مسافرت خود رنج راه صحبت میکرد و از تماشـای کاخ هـیرتا تمجـید می نمـود و بـه هـیرتا گفـت آقای من کاخ و بـاغ شــما خیـلی بـا شــکـوه و زیباسـت، در باغهای « اکباتان» گلهای زیبا ودلفـریبی پیدا میشـود... و وقتی این حرف را گفـت برگشـته و به ماندانا نگریسـت و بلا فاصله افـــزود: ولی با نوای من! در پارس هم گلهای سـرخ خوش بو و جانفزا زیاد اسـت.

از آن شـب که مهیار در قصر هـیرتا جای گرفـت، در قلب ماندانا نیز جای بزرگی برای خود پیدا کرد؛ ماندانا عوض شـده بود، مثل کودکی که بازیچه قـشـنگی برایش آورده باشـند شـادی میکرد و آواز می خواند. مهیار نیز دلخوشی بزرگی یافـته بود، هرروز یکی دوسـاعـت با ماندانا اسـپ سـواری میکرد، گوی و جوگان به او میاموخت و کم کم به ماندانا می فـهمانید، گاهی هم که دو بدو به گردش میرفـتند دزدیده پشـت گردن و یا بازو و دسـت ماندانا را میبوسـید و یا صورت اش را به گیسـوان خوشـرنگ و خوش بوی ماندانا می چسـپانید، تا یک روز بلاخره در پـشت گلبن سـرخ بزرگی ماندانا و مهیار بازوان شـان را به گردن هم انداخـته و لبهایشـان بی اختیار زمانی بهم چسـپید...

چند روز بعـد که هـیرتا از گردش اسـپ سواری صبحانه خود به خانه آمد در حالی که لباس اش را عوض میکرد از ماندانا پرسـید:

ــ ماندانای عزیزمن ، بگو ببینم از مهیار راضی هسـتی ؟ ماندانا پاسـخ داد: آری راضی هـسـتم او خیلی چیز ها بمن آموخـته اسـت، اکنون میتوانم از نهرهای بزرگ سـوار بپرم در گوی بازی هم پیشـرفت کرده ام ولی هـنوز کار دارد چوگان باز قابلی بشـوم. هـیرنا پرسـید: گمان میکنی تا چند ماه دیگر خوب یاد بگیری؟

ــ نمیدانم ... خود او میگوید با اسـتعـدادی که از خود نشـان میدهم چهار ماه دیگر چوگان باز خوبی خواهم شـد و تمام هـنر های آنرا به خوبی خواهم آموخـت و لی مهیار شـتاب ندارد و میگوید با آهـسـتگی باید پیش رفـت.

هـیرتا گفـت: را سـت میگوید، بهـتر اسـت همه چیز را به آهـسـتگی یاد بگیری... سـپس اندکی خاموش شـده ولی ناگهان پرسـید: خوب ماندانای عزیز من! حالا راسـت بگو او را چقـدر دوسـت داری؟ آیا مهیار را بیشـتر از من دوسـت داری؟

قـلب ماندانا ناگهان فـروریخـت و لی خودش را گم نکرده وگفـت:

هـیرتا، هـیرتا! تو شـوهـر من و آقای من هـستی او فقط سـوار کار خوبی اسـت...

هـیرتا به ماندانا نزدیک شـده دسـتهایش را در دسـت گرفـته نوازش کردو بوسـید: ماندانا من به تو اجـازه میـدهم که با او خوش باشی گردش بروی بازی کنی .. من یقـین دارم که هـیچوقـت به خودت اجازه نخواهی داد که کاری برخلاف شـرافـت من انجام بدهی...

از این روز ماندانا آزادی بیشـتری داشـت که با مهیار خوش باشـد، باو بیشـتر بوسـه میداد از او بوسـه بیشـتری میگرفـت و هـر زمان که در چمن زار ها و علف های دور دسـت میرفـتند و با او در میان سـبزه ها بیشـتر می غلطید، ولی هـروقـت که دسـت مهیار گسـتاخ میشـد، ماندانا از دسـت او می گریخـت.

چه سـاعـت ها شـیرینی که با او میگذرانید اما نمی گذاشـت کاری که شـرافـت هیرتا را لکه دار سـازد وقوع یابد. مهیار سـخت دیوانه عـشـق ماندانا شـده بودو تشـنه و بی تاب وصال او بود تا یک روز بلاخره به ماندانا گفـت:

ــ ماندانای شـیرین من! بگو بدانم کی از آن من خواهی شـد، چرا دلدارت را اینقـدر اذیت میکنی؟ مگر تو مرا دوسـت نداری ؟ ماندانا جواب داد:

ــ چرا، چرا مهیار من ترا بیحد دوسـت دارم ولی تو نمیدانی چه اشـکال بزرگی درکار من اسـت بدبخـتانه من حالا نمی توانم خودم را بتو بدهم، اما قلبم مال توسـت، روحم مال توسـت، همه احسـاسـاتم مال توسـت. مهیار ناله ای کشـید و پرسـید:

ــ پس کی؟ ماندانای من ماندانای عزیزمن تو نگذار که من اینقـدر بسـوزم، میدانی دو نفـر که اینقـدر و به اندازه ای که ما هـمدیگر را دوسـت میداریم، دوسـت میدارند هـیچ اشـکالی نمیتواند وجود داشـته باشـد حتی اگر کوهـهای اشـکال باشـد باید هـمه آب بشـوند...

ــ تو راسـت میگویی، من میتوانم اشـکالات را رفع کنم ولی می ترسـم به قیمت بزرگی تمام شـود. مهیار صورت اش را به سـینه او فـشـار داده و گفـت بهـر قـیمت که باشـد ماندانا، بهـر قـیمت میخواهـد تمام شــود من حاضرم جانـم را نـثـار تـو کنم که از آن من بشـوی.

سـپس ماندانا یک زمان خاموش شـد، دیدگانش را بربسـت و آرام مثل آنکه در خواب حرف میزند گفـت: باشـد مهیار، باشـد هفـته دیگر هر روز که هیرتا به سـرکشی رفـت من مال تو.

دورازه روز بعـد هیرتا با همراهانش بسرکشی رفـت، آنروز مهیار و ماندانا هردو بسـیار شـاد بودند پیش از ظهر بعـد از چوگان بازی سـواره تاخـتند و دریک سـبزه زاری کمرکش کوه از اسـپ پیاده شـدند و جای آرام و زیبایی روی علف های نرم و سـبز نشـسـتند. ماندانا با چشـم های پراز نوازش و مهیار با دیدگان پر از آتش خیره بهم نگریسـتند چه شـعـر و زیبایی در برق دیدگان آنها پنهان بود، سـخن نمی گفـتند ولی بوسـه ها و نوازش ها بهـترین واژه بیان کننده احسـاسـات آنها بود، زمانی همانجا روی سـبزه ها غلطیدند...!

آنروز ها و روز های دیگر به آنها بی اندازه خوش گذشـت چه سـاعـت های شـیرین که بر آنها میگذشـت، چقـدر شـیرین و لذیذ اسـت دوسـت داشـتن. ماندانا به مهیار گفـته بود هـنگامیکه باهم نهار یا شـام خوردند در نگاهها و حرکات خود دقـت کند و کاری نکند که کوچکتری شـکی دردل هیرتا پیداشـود.

ولی دلدادگان هـرچه بیشـتر دقـت کنند، چشـمهای بیگانگان چیزی را که باید ببیند می بیند، و شـوهـرانی که زنان شـان را می پایند، بهتر از هرکس، اولین کسی هـسـتند که به بیوفایی زنانشـان پی می برند.

هـیرتا تا چند روز بعـد ازاینکه از سـرکشی املاکش برگشـت فـهمیده بود که ماندانا برخلاف پیمان، عهدش را شـکسـته اسـت. بروی او نیاورد و هـمین یکی دو روز بایسـتی انتقامش را بگیرد.

امشـب که ماندانا سـر میز شـام رفـت جای مهیار خالی بود، بعـد از ظهر با هم اسـپ سواری کرده و گوشـه و بخی در آغوش او لذت را چشـیده بود ولی بعـد از اینکه از اسـپ سـواری برگشـتند و مهیار اسـپ ها را باخود برد تا کنون او را ندیده، به گمانـش که گوشـهء رفـته اسـت، چون ماندانا به جای خالی مهیار مینگریسـت و نگران شـده بود هـیرتا گفـت: تشـویش نداشـته باش عزیزم من اورا به همین ده نزدیک فرسـتاده ام تا کره اسـپ سـفیدی را که به من هـدیه شـده بیاورد، گمان میکنم فردا بعـد از ظهر نزدما باشـد.

ماندانا به غذا خوردن مشـغول شـد بیادش آمد زمانی که درمیان سـبزه ها و زمانی در آغـوش مهیار خفـته بود. برای آنکه لذت خودرا پنهان کند شـرابش را تا ته نوشـید هـیرتا دوباره در گیلاس او شـراب ریخـت خدمتگاران خوراک آوردند و جلو هـیرتا و بانو ماندانا گذاشـتند، جام شـراب به ماندانا اشـتها داده بود و با لذتی فراوان بشـقابش را تمام کرد، یکی دو دقیقه بعـد سـیبش را پوسـت کنده و میخورد، هـیرتا پرسـید:

ــ مانـدانـا از خـوراکی کـه خوردی خیلی خوشـت آمـــــــــــد؟

ماندانا جواب داد: آری خیلی خـوشـم آمــــد.

هـیـرتا پرسـید: میدانی این خوراک از چه درسـت شـــده بـــود؟

ماندانا گفـت: نمی دانم.

سـپس هـیرتا آرام گفـت: نوش جان ..... این جگر مهیار بود!... جگر او بود که خوردی!...

سـیب و کارد از دسـت ماندانا افـتاد، رنگش پرید، تمام اندامش سـرد شـد ناگهان فـریاد وحشـتناکی کشـید از جای برخاسـت مثل دیوانه یی جیغ میکشـید، دوید و خودش را از پنجره بباغ پرتاب کـــــــــــــرد!...

این است بهای عشق و خیانت ...


××××××××××××××××××××××××××××××××××××××××
×××××××××××××××××××××××××


داستان عاشقانه یك مرد

مرد ، دوباره آمد همانجای قدیمی
روی پله های بانک ، توی فرو رفتگی دیوار
یک جایی شبیه دل خودش ،
کارتن را انداخت روی زمین ، دراز کشید ،
کفشهایش را گذاشت زیر سرش ، کیسه را کشید روی تنش ،
دستهایش را مچاله کرد لای پاهایش ،
خیابان ساکت بود ،
فکرش را برد آن دورها ، کبریت های خاطرش را یکی یکی آتش زد
در پس کورسوی نور شعله های نیمه جان ، خنده ها را میدید و صورت ها را
صورتها مات بود و خنده ها پررنگ ،
هوا سرد بود ، دستهایش سرد تر ،
مچاله تر شد ، باید زودتر خوابش میبرد
صدای گام هایی آمد و .. رفت ،
مرد با خودش فکر کرد ، خوب است که کسی از حال دلش خبر ندارد ،
خنده ای تلخ ماسید روی لبهایش ،
اگر کسی می فهمید او هم دلی دارد خیلی بد میشد ، شاید مسخره اش می کردند ،
مرد غرور داشت هنوز ، و عشق هم داشت ،
معشوقه هم داشت ، فاطمه ، دختری که آن روزهای دور به مرد می خندید ،
به روزی فکر کرد که از فاطمه خداحافظی کرده بود برای آمدن به شهر ،
گفته بود : - بر میگردم با هم عروسی می کنیم فاطی ، دست پر میام ...
فاطمه باز هم خندیده بود ،
آمد شهر ، سه ماه کارگری کرد ،
برایش خبر آوردند فاطمه خواستگار زیاد دارد ، خواستگار شهری ، خواستگار پولدار ،
تصویر فاطمه آمد توی ذهنش ، فاطمه دیگر نمی خندید ،
آگهی روی دیورا را که دید تصمیمش را گرفت ،
رفت بیمارستان ، کلیه اش را داد و پولش را گرفت ،
مثل فروختن یک دانه سیب بود ،
حساب کرد ، پولش بد نبود ، بس بود برای یک عروسی و یک شب شام و شروع یک کاسبی ،
پیغام داد به فاطمه بگویند دارد برمیگردد
یک گردنبند بدلی هم خرید ، پولش به اصلش نمی رسید ،
پولها را گذاشت توی بقچه ، شب تا صبح خوابش نبرد ،
صبح توی اتوبوس بود ، کنارش یک مرد جوان نشست ،
- داداش سیگار داری؟
سیگاری نبود ، جوان اخم کرد ،
نیمه های راه خوابش برد ، خواب میدید فاطمه می خندد ، خودش می خندد ، توی یک خانه یک اتاقه و گرم
چشم باز کرد ، کسی کنارش نبود ، بقچه پولش هم نبود ، سرش گیج رفت ، پاشد :
- پولام .. پولاااام ،
صدای مبهم دلسوزی می آمد ،
- بیچاره ،
- پولات چقد بود ؟
- حواست کجاست عمو ؟
پیاده شد ، اشکش نمی آمد ، بغض خفه اش می کرد ، نشست کنار جاده ، از ته دل فریاد کشید ،
جای بخیه های روی کمرش سوخت ،
برگشت شهر ، یکهفته از این کلانتری به آن پاسگاه ،
بیهوده و بی سرانجام ، کمرش شکست ،
دل برید ،
با خودش میگفت کاشکی دل هم فروشی بود ،
...
- پاشو داداش ، پاشو اینجا که جای خواب نیس ...
چشمهاشو باز کرد ،
صبح شده بود ،
تنش خشک شده بود ،
خودشو کشید کنار پله ها و کارتن رو جمع کرد ،
در بانک باز شد ،
حال پا شدن نداشت ،
آدم ها می آمدند و می رفتند ،
- داداش آتیش داری؟
صدا آشنا بود ، برگشت ،
خودش بود ، جوان توی اتوبوس وسط پیاده رو ایستاده بود ،
چشم ها قلاب شد به هم ،
فرصت فکر کردن نداشت ،
با همه نیرویی که داشت خودشو پرتاب کرد به سمت جوان دزد ،
- آی دزد ، آیییییی دزد ، پولامو بده ، نامرد خدانشناس ... آی مردم ...
جوان شناختش ،
- ولم کن مرتیکه گدا ، کدوم پولا ، ولم کن آشغال ...
پهلوی چپش داغ شد ، سوخت ، درست جای بخیه ها ، دوباره سوخت ، و دوباره ....
افتاد روی زمین ،
جوان دزد فرار کرد ،
- آییی یی یییییی
مردم تازه جمع شده بودند برای تماشا،
دستش را دراز کرد به سمت جوان که دور و دور تر میشد ،
- بگیریتش .. پو . ل .. ام
صدایش ضعیف بود ،
صدای مبهم دلسوزی می آمد ،
- چاقو خورده ...
- برین کنار .. دس بهش نزنین ...
- گداس؟
- چه خونی ازش میره ...
دستش را گذاشت جای خالیه کلیه اش
دستش داغ شد
چاقوی خونی افتاده بود روی زمین ،
سرش گیج رفت ،
چشمهایش را بست و ... بست .
نه تصویر فاطمه را دید نه صدای آدم ها را شنید ،
همه جا تاریک بود ... تاریک .
.........
همه زندگی اش یک خبر شد توی روزنامه :
- یک کارتن خواب در اثر ضربات متعدد چاقو مرد .
همین ،
هیچ آدمی از حال دل آدم دیگری خبر ندارد ،
نه کسی فهمید مرد که بود ، نه کسی فهمید فاطمه چه شد
مثل خط خطی روی کاغذ سیاه می ماند زندگی ،
بالاتر از سیاهی که رنگی نیست ،
انگار تقدیرش همین بود که بیاید و کلیه اش را بفروشد به یک آدم دیگر ،
شاید فاطمه هم مرده باشد ،
شاید آن دنیا یک خانه یک اتاقه گرم گیرشان بیاید و مثل آدم زندگی کنند ،
کسی چه میداند ؟!
کسی چه رغبتی دارد که بداند ؟
زندگی با ندانستن ها شیرین تر می شود ،
قصه آدم ها ، مثل لالایی نیست
قصه آدم ها ، قصیده غصه هاست .

××××××××××××××××××××××××××××××××××××××××
×××××××××××××××××××××

inam dastaaaaaaaaaaaaaaaaaan khosh bashiiiiiiiiiiiiiiiid








alimeit
QUOTE (f_batiir **hossein4376**arvahe_khashm_2**bahar9090) *

salam bache ha mamnon az hamaton notworthy.gif
va tashakor va3 ax va matalebe jalebeton 10.gif 10.gif 10.gif




Creative Food
















































hossein4376
@ bahar vali say kon sar bezani nazari beri ta 1 mah2 mah dige dastanat fogholade bud tnx

@ ali axat bahal budan mer3000

@ arsan ghabel nadasht smile.gif
hossein4376
یه روز یه ترکه...
.
.
.
.
... .
.

خیلی شجاع بود، خیلی نترس...
یکه و تنها از پس ارتش حکومت مرکزی بر اومد، جونش رو گذاشت کف دستش و سرباز راه مشروطیت و آزادی شد، فداکاری کرد، برای ایران، برای من و تو، برای اینکه ما یه روزی تو این مملکت آزاد زندگی کنیم.

یه روز یه رشتیه...
اسمش میرزا کوچک خان بود، میرزا کوچک خان جنگلی؛
برای مهار کردن گاو وحشیِ قدرت مطلقه تلاش کرد، برای اینکه کسی تو این مملکت ادعای خدایی نکنه؛
اونقدر جنگید تا جونش رو فدای سرزمینش کرد.

یه روز یه لره...
اسمش کریم خان زند بود، موسس سلسله زندیه؛
ساده زیست، نیک سیرت و عدالت پرور بود و تا زمانی که می شد از شدتِ عمل پرهیز می کرد.

یه روز یه قزوینه...
به نام علامه دهخدا،
از لحاظ اخلاقی بسیار منحصر بفرد بود و دیوان پارسی بسیار خوبی برای ما بر جا نهاد.
naria4iran
QUOTE (hossein4376 @ Jan 19 2012, 03:47 AM) *
یه روز یه ترکه...
.
.
.
.
... .
.

خیلی شجاع بود، خیلی نترس...
یکه و تنها از پس ارتش حکومت مرکزی بر اومد، جونش رو گذاشت کف دستش و سرباز راه مشروطیت و آزادی شد، فداکاری کرد، برای ایران، برای من و تو، برای اینکه ما یه روزی تو این مملکت آزاد زندگی کنیم.

یه روز یه رشتیه...
اسمش میرزا کوچک خان بود، میرزا کوچک خان جنگلی؛
برای مهار کردن گاو وحشیِ قدرت مطلقه تلاش کرد، برای اینکه کسی تو این مملکت ادعای خدایی نکنه؛
اونقدر جنگید تا جونش رو فدای سرزمینش کرد.

یه روز یه لره...
اسمش کریم خان زند بود، موسس سلسله زندیه؛
ساده زیست، نیک سیرت و عدالت پرور بود و تا زمانی که می شد از شدتِ عمل پرهیز می کرد.

یه روز یه قزوینه...
به نام علامه دهخدا،
از لحاظ اخلاقی بسیار منحصر بفرد بود و دیوان پارسی بسیار خوبی برای ما بر جا نهاد.



اره یه روز یه قزوینه و یه ترکه و یه رشتیه و یه لر ویه اهوازیو یه... بودند که کنار هم ایران رو ساختنداینفدر خوب ساختن که عربا ترسیدن و اونا رو به جون هم انداختن
ما کنار هم معنا می گیریم
راستی نادر شاه همشهریه ما رو هم جا انداختی
f_batiir
salam be hamegy.khubin? alan mosaferatam vali ba gushi umadam sar bezanam ke nagin sar nemizanam. wink.gif

@bahar:gorbunet abji bahar. smile.gif
rastesh alan ke fek mikona mibinam behtare alamata soal bemunan laugh.gif

@ali: be in axa chizi nemitunam bejoz 10.gif 10.gif

@hossein: matlab haat hamintor daran behtaro behtar mishan clapping.gif

@naria: salam byebye.gif
hossein4376
@ sahar ey kasanike emtehanate khod ra tamam kardeid ma montazere zohoore shoma hastim ( sooreye m9 aye p.c safheye 277 )

@ Amir hossein salaaaaaam che ajab az in vara man az taraf nevisande in matn az shoma ozr khahi mikonam :D

@ farshad mer30 dadash in nazare lotfe shomast

BAHAR9090
salaaaaaaaaaaaaaaaaaaam

@hossein :kheiiiiiiiiiiiiiiiiiiiliiiiiiiiiiiiiii matne ojgeliiiiiiiiiii booooooooooood dadaaaaaaaash

@farshad:

@ali:

@naria4iran: khooooooooooosh oooooomadiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiii

@arsan:,@sahar: ghaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaayeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeb



~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~


داستان عشق واقعي

چشماي مغرورش هيچوقت از يادم نميره .
رنگ چشاش آبي بود .
رنگ آسموني که ظهر تابستون داره . داغ داغ…
وقتي موهاي طلاييشو شونه مي کرد دوست داشتم دستامو زير موهاش بگيرم
مبادا که يه تار مو از سرش کم بشه .
دوستش داشتم .
لباش هميشه سرخ بود .
مثل گل سرخ حياط . مثل يه غنچه …
وقتي مي خنديد و دندوناي سفيدش بيرون مي زد اونقدرمعصوم و دوست داشتني مي شد که اشک توي چشمام جمع ميشد.
دوست داشتم فقط بهش نگاه کنم .
ديوونم کرده بود .
اونم ديوونه بود .
مثل بچه ها هر کاري مي خواست مي کرد .
دوست داشت من به لباش روژ لب بمالم .
مي دونست وقتي نگام مي کنه دستام مي لرزه .
اونوقت دور لباش هم قرمز مي شد .
بعد مي خنديد . مي خنديد و…
منم اشک تو چشام جمع ميشد .
صداي خنده اش آهنگ خاصي داشت .
قدش يه کم از من کوتاه تر بود .
وقتي مي خواست بوسش کنم ?
چشماشو ميبست ?
سرشو بالا مي گرفت ?
لباشو غنچه مي کرد ?
دستاشو پشت سرش مي گرفت و منتظر مي موند .
من نگاش مي کردم .
اونقدر نگاش مي کردم تا چشاشو باز مي کرد .
تا مي خواست لباشو باز کنه و حرفي بزنه ?
لبامو مي ذاشتم روي لبش .
داغ بود .
وقتي مي گم داغ بود يعني خيلي داغ بود .
مي سوختم .
همه تنم مي سوخت .
دوست داشت لباشو گاز بگيرم .
من دلم نميومد .
اون لبامو گاز مي گرفت .
چشاش مثل يه چشمه زلال بود ?صاف و ساده …
وقتي در گوشش آروم زمزمه مي کردم : دوستت دارم ?
نخودي مي خنديد و گوشمو ليس مي زد .
شبا سرشو مي ذاشت رو سينمو صداي قلبمو گوش مي داد .
من هم موهاشو نوازش ميکردم .
عطر موهاش هيچوقت از يادم نميره .
شباي زمستون آغوشش از هر جايي گرم تر بود .
دوست داشت وقتي بغلش مي کردم فشارش بدم ?
لباشو مي ذاشت روي بازوم و مي مکيد?
جاش که قرمز مي شد مي گفت :
هر وقت دلت برام تنگ شد? اينجا رو بوس کن .
منم روزي صد بار بازومو بوس مي کردم .
تا يک هفته جاش مي موند .
معاشقه من و اون هميشه طولاني بود .
تموم زندگيمون معاشقه بود .
نقطه نقطه بدنش برام تازه گي داشت .
هميشه بعد از اينکه کلي برام ميرقصيد و خسته مي شد ?
ميومد و روي پام ميشست .
سينه هاش آروم بالا و پايين مي رفت .
دستمو مي گرفت و مي ذاشت روي قلبش ?
مي گفت : ميدوني قلبم چي مي گه ؟
مي گفتم : نه
مي گفت : ميگه لاو لاو ? لاو لاو …
بعد مي خنديد . مي خنديد ….
منم اشک تو چشام جمع مي شد .
اندامش اونقدر متناسب بود که هر دختري حسرتشو بخوره .
وقتي لخت جلوم واميستاد ? صداي قلبمو مي شنيدم .
با شيطنت نگام مي کرد .
پستي و بلندي هاي بدنش بي نظير بود .
مثل مجسمه مرمر ونوس .
تا نزديکش مي شدم از دستم فرار مي کرد .
مثل بچه ها .
قايم مي شد ? جيغ مي زد ? مي پريد ? مي خنديد …
وقتي مي گرفتمش گازم مي گرفت .
بعد يهو آروم مي شد .
به چشام نگاه مي کرد .
اصلا حالي به حاليم مي کرد .
ديوونه ديوونه …
چشاشو مي بست و لباشو مياورد جلو .
لباش هميشه شيرين بود .
مثل عسل …
بيشتر شبا تا صبح بيدار بودم .
نمي خواستم اين فرصت ها رو از دست بدم .
مي خواستم فقط نگاش کنم .
هيچ چيزبرام مهم نبود .
فقط اون …
من مي دونستم (( بهار )) سرطان داره .
خودش نمي دونست .
نمي خواستم شاديشو ازش بگيرم .
تا اينکه بلاخره بعد از يکسال سرطان علايم خودشو نشون داد .
بهار پژمرد .
هيچکس حال منو نمي فهميد .
دو هفته کنارش بودم و اشک مي ريختم .
يه روز صبح از خواب بيدار شد ?
دستموگرفت ?
آروم برد روي قلبش ?
گفت : مي دوني قلبم چي مي گه؟
بعد چشاشو بست.
تنش سرد بود .
دستمو روي سينه اش فشار دادم .
هيچ تپشي نبود .
داد زدم : خدا …
بهارمرده بود .
من هيچي نفهميدم .
ولو شدم رو زمين .
هيچي نفهميدم .
هيچکس نمي فهمه من چي ميگم .
هنوز صداي خنده هاش تو گوشم مي پيچه ?
هنوزم اشک توي چشام جمع مي شه ?
هنوزم ديوونه ام.


tashabohe esmie taghsire man nistaaaaaaaaaaaa

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~`
داستان عاشقانه

آخيش ، همه چيز فعلا تموم شد ، ديگه تنهاي تنها شدم ، ديگه وقتي غصه ميخورم کسي نيست که ناراحت بشه و غصه بخوره ، چرا همه به من طور ديگه اي نگاه ميکنند ، حتي درختهاي بلند اين خيابان که به خيابان انقلاب ختم ميشه ، چرا بهش گفتم اونطرفي بره ! ، ميتونست از همينجا هم بياد ، بگذار عقب رو نگاهي کنم ، هنوز سر جاش ايستاده بود و نگاهم ميکرد ، چي بهم گفت ، گفت برو دنبالش ، محمد رضا کجا رفت ، ولش کن ، بگذار بره ، ديگه هيچکس و نميخوام ، اونم رفت که رفت ، اصلا امشب خونه هم نميرم ، ميرم توي پارک ميخوابم ، نه ، اينطوري که نميشه ، دلم نميخواد ، دل اونم نميخواد ، ولي بايد اينکارو کنيم ، بايد اينطوري نشون بدم ، بايد ديگه هيچ اميدي بينمون نباشه ، دو ماه ديگه که ديدمش درستش ميکنم ، تا دو ماه ديگه من ميميرم ، نه ، يک ماه ديگه که مسيج ها شروع ميشه دوباره زنده ميشم ، زندگي تازه ، الان بايد چيکار کنم ( همينطور گيج و ويج توي خيابان راه ميرفت ، اصلا نفهميد چه وقت از وسط خيابان انقلاب گذشت ، چند بار نزديک بود اتومبيل ها بهش برخورد کنند ، به يک خيابان خلوت رسيد و به ديوار سيماني کثيفش تکيه داد ، حالش خيلي بد بود ، دنيا دور سرش ميچرخيد ، مجبور شد بنشينه روي زمين ، تازه نشسته بود که بغضش ترکيد و شروع به گريه کردن کرده بود ، هرچه کرد ديگر نتوانست جلوي خودش را بگيرد، در همين هنگام تلفنش زنگ زد )

اين محمد رضا هم دست بردار نيست ، ميخواي بري برو ديگه کسي کاري باهات نداره، حنما شبنم بهش زنگ زده گفته ، فقط اون ميدونه حال من الان چطوريه ، بله محمد جان ، چيکار داري ؟ (( ميخوام ببينمت کجايي )) نميدونم ، ( سعي داشت گريه و ناراحتي رو پنهان کنه ) (( بگو کجايي )) ميام سر همون چهار راه انقلاب که توي ايستگاه نشسته بوديم ، قدم برداشتن برام خيلي سخته ، حالا چطوري برم ، ميرم ، شبنم هم ازم خواست ، ولي انگار از دست دادن همه چيز و همه کس الان ديگه برام فرقي نميکنه ، سر چهارراه ديدمش ، براش دست تکون دادم ، اومد اين طرف خيابان ، (( بريم خونه )) با خنده گفتم من خودم ميرم بابا چيزيم نيست که ، دلم نميخواست از عمق دلم با خبر باشه ، ( با اصرار سوار تاکسي شديم ، از اين تاکسي هاي ون بزرگ سبز ، عقب عقب سمت چپ نشستم و محمد کنارم ، نميدونم چرا دلم نميخواست دوست شبنم رو ديگه ببينم ، چون واقعا ديگه توان حرف زدن نداشتم ، ميدونستم اگر ببينمش دوباره بايد حرف بزنم ، احتمالا با اين ضربان قلب و افتادن فشار بيهوش ميشدم و شايد هم ميمردم ، چهار راه اول چراغ قرمز بود و چند دقيقه اي منتظر شديم ، توي چهار راه بعد دوباره ديدمش ، شبنم منتظر تاکسي بود که سوار بشه ، تاکسي که ما در اون بوديم جا نداشت، اشک توي چشمام جمع شد ) خدا کنه من رو اينطوري نبينه وگرنه امروز ديگه تنهام نميذاره و اين موضوع به بعد موکول ميشه ، خدارو شکر مثل اينکه نديد ، ( بعد از چند دقيقه که گذشت به محمدرضا رو کرد و گفت ) من که حالم خوبه ميخواي من تا خونه تورو برسونم ، ( با سردي جواب داد و هيچکدوم ديگه حرفي نزدند تا ميدان فردوسي ، ناگهان محمد رضا گفت ) ((اينجا پياده بشيم من توي اين موبايل فروشي کار دارم )) تا خواستم جواب بدم ديدم شبنم از همون مغازه بيرون اومد ، دلم ميخواست محمدرضا رو بزنم ، خيلي خودم رو کنترل کردم و هيچي نگفتم ، هم خوشحال بودم که يک بار ديگه ديدمش ، هم ناراحت از اينکه دوست من درک نميکنه که بايد فعلا ما دو نفر از هم جدا بشيم ، چراغ قرمز بود و خوشبختانه ميتونستم کمي ديگه نگاهش کنم ، اون هم حال خوبي نداره ، ديدم تلفنش رو برداشت و گذاشت روي گوشش ، حتما داره به دوستش زنگ ميزنه ، خدا کنه دوستش زود برسه که شبنم زياد اينجا منتظر نشه ، اون هم از انتظار مثل من تنفر داره ، مخصوصا توي اين شلوغي ، ( از ميدان که گذشتيم در طرف ديگه محمدرضا اصرار داشت که از تاکسي پياده بشيم ، هرچي بهش اصرار کردم قبول نکرد و پياده شد ، منم سر جاي خودم نشستم ، توي اون لحظه که داشت کرايه من و خودش رو حساب ميکرد فکر هاي بدي از ذهنم درباره محمد گذشت ، همينطور که نگاهش ميکردم گفتم ) چقدر اين دوستم احمقانه داره فکر ميکنه ، فکر ميکنه کارش درسته و ميخواد به من لطف کنه ولي حاليش نيست که اين جدايي خيلي براي زندگي دو نفر ارزشمنده ،) ناگهان درب کشويي ماشين رو با تمام وجود بست و ماشين تکان عجيبي خورد ، همه مسافر هاي ماشين برگشتند و با نگاهي توهين آميز محمدرضا رو تعقيب کردند ، تاکسي حرکت کرد ، تصميم گرفتم ديگه موبايلم رو هم خاموش کنم ، دلم نميخواست ديگه با محمد هم حرف بزنم ، دوباره اشک از چشمانم ريخت ، داشتم تلفنم رو خاموش ميکردم که زنگ زد ، خودش بود ، شبنم، نميتونم باهاش حرف بزنم ، خوب منو ميشناسه ، اگر حتي يک کلمه حرف بزنم امشب من رو تنها نميگذاره ، دکمه قرمز رو زدم و تلفن رو خاموش کردم ، از تاکسي که پياده شدم بين فکر هاي پراکنده و شلوغ گفتم نکنه شبنم کاري داشته ، نکنه دوستش نيومده باشه ، نکنه حالش بد شده باشه ، تلفنم رو روشن کردم به اين اميد که اگر زنگ زد فورا جواب بدم ، سعي ميکنم مانع ناراحتيم بشم و محکم حرف بزنم ، تلفن زنگ زد ، محمدرضا بود ، اصلا دلم نميخواست ديگه جواب بدم ، ولي زشت بود ، بعد از ده سال که با هم بوديم درست نبود جواب ندم ، گوشي رو برداشتم ، باز هم ميخواست بدون من کجام ، ديگه بهش نگفتم ، جواب سر بالا دادم و بدون اينکه گوشي رو قطع کنم از روي گوشم برداشتم و توي جيبم گذاشتم ، چند دقيقه که گذشت تلفن قطع شده بود ، فهميدم از امروز احتمالا ديگه دوستي بنام محمدرضا نخواهم داشت ، اما توي اون شرايط اصلا برام مهم نبود حتي دوستي که ده سال باهام بوده از دست بدم ، آدم وقتي چيزي با ارزش رو هرچند براي يک ماه از دست ميده ديگه براش فرقي نميکنه خونه و زندگي و همه چيزش هم از دست بره ، گويي در يک برهه زماني عادت ميکنه به از دست دادن و بدبختي، به هر حال محمدرضا هم تموم شد، ميدونم ديگه بهم زنگ نميزنه ، منم با غروري که دارم ديگه هيچوقت اين کار رو نميکنم ، پياده از ميدان امام حسين تا چهار راه شهدا رفتم ، نفهميدم چطوري گذشت ، ولي چشمانم همش به دنبال اون ميگشت ، که شايد بار ديگه ببينمش ، توي اتوبوس و تاکسي و خيابان و شلوغي ، هرکجا که جنبنده اي تکان ميخورد نگاه ميکردم ، با چشماني قرمز و افکاري پريشان ، اما نبود ، به چهار راه که رسيدم تصميم گرفتم به پارک شکوفه برم ، توي اون پارک ساعت هاي زيادي گذرانده بوديم ، ولي نه ، اونجا نميتونم پيداش کنم ، چون اونجا پر از پسر هاي بيکار بود ، اونجا نميره ، منم که حوصله خونه رفتن ندارم ، تصميم گرفتم پياده تا پارک سهند برم ، ساعت رو نگاه کردم ، از شش بعد از ظهر گذشته بود و آفتاب هم در حال غروب ، برگشتم به چهارراه شهدا و با اتوبوس به خانه رفتم ، در خانه سعي کردم خودم رو با کامپيوتر سرگرم کنم ، ولي حتي درون مانيتور هم چهره اش را ميديدم ، از هر جاي اين خانه خاطره دارم ، روي مبل و صندلي دنبالش ميگردم ، ولي نيست ، هوا تقريبا تاريک شده بود ، شام رو در کنار خانواده با بي ميلي خوردم و به همه شب بخير گفتم ، همين موقع بود که دوباره بغض کردم ، به محض اينکه روي تختم دراز کشيدم شروع به اشک ريختن کردم ... _ خدايا چيکار کنم ، من توان اين دوري رو ندارم ، فقط تو ميدوني دليل اين کار من رو ، الان داره چيکار ميکنه ، من روم نميشه بهش مسيج بزنم ، چون خودم اينکار رو کردم ، خدايا حالم اصلا خوب نيست دارم دق ميکنم ، اميدوارم اون يک مسيج بهم بزنه و در جواب بهش بگم قربونش ميرم و ميميرم براش ، بدونه که براي من خيلي سخته و دارم از غصه ميميرم ، بدونه که دلم نميخواد اينجوري باشيم ولي مجبورم ، ( نميدونست چطور بايد جلوي اشک ريختنشو بگيره ، هر چند دقيقه يک بار به موبايلش نگاه ميکرد و بعد سرش رو درون بالش فرو ميبرد و هق هق گريه ميکرد ، نميخواست صداي گريه کردنش رو کسي بشنوه و جلب توجه کنه ، چند ساعتي اشک ريخت و وقتي مطمئن شد همه خوابيدن از تخت بيرون اومد و جلوي پنجره اي که رو به خيابان بود ايستاد و به آسمان نگاه کرد ، با خدا اينچونين سخن ميگفت ) خدايا کار من درست بود مگه نه ؟ خدايا ميدوني که من دوستش دارم و جز اون هيچکس توي زندگيم نيست ، خدايا کمکش کن ، من کمک نميخوام ، هر اتقاقي برام بيفته مهم نيست ، دلم ميخواد خوشبخت بشه ، خدايا کاري کن که درسش و خوب بخونه ، عروسي کنه ، شوهر خوب قسمتش کن ، بچه هاي خوب ، خدايا کاري کن که توي زندگيش چيزي کم نداشته باشه ، خدا جون حاضرم جون منو بگيري ولي اون بتونه اين دوري رو تحمل کنه ، اصلا خودم رو ميکشم ، آره ، اگر بدونه من مردم شايد راحت تر دوريمو قبول کنه ، ولي نه ، اينطوري نه ، اگر بفهمه خودم رو کشتم حتما خودش رو ميکشه ، نميخوام اينطوري بشه ، من خوشبختيشو ميخوام ، خدايا کمکش کن ، يه زندگي خوب بهش بده ( ساعت تقريبا از دو گذشته بود که به تخت خواب بازگشت ، آدمها متفاوت هستند ، خيلي از آدم ها در اوج ناراحتي آهنگ گوش ميدن ، بعضي از آدم ها ميخوابن ، بعضي به آسمان نگاه ميکنند ، بعضي کتاب ميخوانند ، بعضي ميوه ميخورند ، ولي امير علي قصه ما در اوج ناراحتي دوست داشت بنويسه ، نه با قلم و کاغذ بلکه با کيبورد و کامپيوتر ، ولي اميرعلي در اون ساعت شب نميتونست صداي شيرين کيبورد رو در بياره ، چون باعث بيدار شدن خانواده ميشد ، پس کمي با گوشي همراه نوشت ، اولش خواست براي شبنم مسيج بفرسته ، ولي وقتي صفحه مسيج باز شد و آماده نوشتن شد ، فقط قطرات اشک بود که از چشمانش جاري شد ، پس صفحه مسيج رو بست و صفحه نت يا نوشته را باز کرد ، و شروع به نوشتن کرد )

خوب بهتره از اول بنويسم ، راستي اولش چطوري شروع شد ، چطوري شروع کنم ، نوشتنم بد نيست وقتي شروع کنم کلمه ها و جمله ها خودشون سر جايي که بايد ، قرار ميگيرند ،

اولش همه چيز از يک وبلاگ شروع شد ، من تازه وبلاگ نويس شده بودم ، يک سال بود که وبلاگ داشتم و دختر خانمي به طور کاملا اتفاقي از موتور جستجوي گوگل وارد وبلاگ عاشقانه من شد ، نوشته هاي من اکثرش مال من نبودن و از جاهاي مختلف کپي کرده بودم ، کنجکاوي دختر خانم باعث شد که آي دي من رو در ياهو مسنجر اد کنه که بعدا باهام حرف بزنه ، منم بعد از يک سال کاملا برام عادي بود ، چون بيش از چهارصد نفر اين کار رو کرده بودند و با بيشتر اون نفرات حداقل يک بار حرف زده بودم، بعد از چند بار که برام پيغام گذاشته بود باهم حرف زديم ، از همون جمله هاي اول احساس کردم با همه فرق داره ، جمله ها و کلماتش به دلم مينشست ، پس اولش همه چيز با يک احساس شروع شد ، احساس متفاوت بودن ، بعد از روز اول چند بار ديگه باهم چت کرديم ، به صحبت ها و حرفاش علاقه مند شدم و باهم قرار ميگذاشتيم که سر ساعتي هردو ياهومسنجر رو باز کنيم ، اکثر اوغات ساعت پنج بعد از ظهر قرار ميگذاشتيم ، احساس کردم دوست دارم باهاش حرف بزنم ، ولي يک روز دير کرد، وقتي اومد سلام کرد ، با ناراحتي جوابش رو دادم و خيلي زود دليلش رو فهميد و معذرت خواهي کرد ، براي اينکه ديگه اين موضوع تکرار نشه ازش شماره خواستم ، نه براي گفت گو ، بلکه چون بتونم بيشتر و راحت تر باهاش قرار بگذارم ، ولي بهم نداد ، توي دلم کلي بهش ناسزا گفتم ، دختره بيشعور اصلا نميفهمه کوچيکتر هستش و من غرور دارم ، فکر نکرده ميگه نميدم ، اصلا ديگه هيچوقت ازش شماره نميخوام ، ولي بعد از چند وقت بدون اينکه فکر کنم باز ازش شماره خواستم ، اينبار براي گفت و گو ، اصرار داشتم که با هم حرف بزنيم ، قبل از کنکور بود و من از ساعت ده صبح تا يک معلم خصوصي داشتم ، قرار بود ساعت يک و نيم بهش زنگ بزنم که شبنم ساعت يازده زنگ زد ، خودش و معرفي کرد ، چه صداي دلنشيني داشت ، وقتي فهميد کلاس خصوصي دارم تلفن و قطع کرد، استادم که متوجه حال من شد زياد درس نداد و کلاس به گفت و گو گذشت ، ساعت يک و نيم باهاش تماس گرفتم ، روز هاي اول نه علاقه اي بود و نه دوست داشتن زياد ، فقط نياز به جنس مکمل باعث ميشد که باهم حرف بزنيم و جز حرف زدن و شنيدن صداش چيزي نميخواستم ، مدت زيادي به همين شکل گذشت و قرار گذاشتيم همو ببينيم ( اون شب تا همينجا تونست بنويسه و مجددا اشک ريخت و گريه امانش نداد ، همينطور درحال اشک ريختن به خواب رفت ، صبح که از خواب بيدار شد ناخواسته تلفنش رو به قصد صبح بخير گفتن به شبنم برداشت و شروع به تايپ کرد ، وقتي اومد مسيج رو بفرسته متوجه تغيير اسم در دفترچه تلفن شد و تازه اوضاع جديد جايگزين قبل شد ، پس مسيج نوشته شده رو حذف کرد و به آشپز خانه رفت و صبحانه خورد و بعد روي صندلي کامپيوتر نشست و تصميم گرفت همه چيز رو دوباره بنويسه ، نوشتن بهش آرامش ميداد ، احساس ميکرد سرنوشت خودش مثل يک کتاب و يا داستان نوشته ميشه ، فکر ميکرد اگر هميشه عقب تر رو بنويسه فقط خاطره است ولي اگر آينده رو بنويسه حتما اتفاق مي افته ، بعد از يک سال که نوشتن رو کنار گذاشته بود و شبنم اونقدر تنهايي اش رو پر کرده بود و براش خوب بود که هيچ نيازي رو در اطرافش حس نميکرد ، نياز به کار کردن ، نياز به درس خوندن ، شبنم براي اون اونقدر بزرگ بود که اميرعلي هيچ چيزي ديگه از دنيا نميخواست ، شايد همين موضوع باعث شد که اين دو نفر موقتا از هم جدا شدند ، اولين کلمه ها و جمله ها را تايپ ميکرد که تصميم گرفت قصه واقعي خودش رو با اسم هاي شخصيت هاي عروسکي مثل شبنم و اميرعلي که براي هردو آنها آشنا بود بنويسد ، تصميم گرفت داستان خود را در جاهايي بنويسد که ممکن بود شبنم قصه آن را بخواند و به حال روز اميرعلي پي ببرد ، ولي اميرعلي هيچوقت ، يا هنوز از حال شبنم با خبر نبود و مجبور بود تا آخر ماه صبر کند و آخر ارديبهشت ماه منتظر مسيجي از طرف اون باشه )

مکاني که براي ديدار اول انتخاب کردم پارک هنرمندان در نزديکي مترو طالقاني بود، پارک خلوت و دلنشيني است ، ولي شبنم به اشتباه تصور کرده که منظور من پارک طالقاني نزديک مترو ميرداماد بوده ، خودم رو به بدترين شکل ظاهري در آوردم و خودم رو راس ساعت سه به پارک هنرمندان رساندم و شبنم در پارک طالقاني منتظر بود که همديگه يکديگر رو ببينيم ، وقتي تلفني متوجه اين موضوع شديم خيلي خنديديم ، من با مترو بعد از پانزده دقيقه به پارک مورد نظر رسيدم ، وقتي براي اولين بار ديدمش زياد ازش خوشم نيومد ، ولي دنبال خوش اومدن و اين چيزا نبودم ، فقط ميخواستم باهاش حرف بزنم و کنارش باشم ، روز اول صحبت از ايران کشورهاي مختلف شد ، صحبت از زندگي و چيزهاي ديگه ، ماه رمضان بود ، تقريبا نزديک اذان هم شده بوديم ، هوا هم در اون پارک سرسبز سرد شده بود ، از هم خداحافظي کرديم و من به خانه اومدم ،

بار ها و بارها همديگر رو ديديم و هربار بيشتر از باهم بودن لذت ميبردم و از شنيدن حرفها و جمله هاش احساس رضايت ميکردم ، هر روز و ساعت لحظه شماري ميکردم که ببينمش ، يک سال گذشت و ما کاملا به هم دلبستگي پيدا کرده بوديم ، توي جمله ها و حرف هامون بوي ازدواج و باهم بودن پيچيده بود ، ناخواسته داشتم به اين موضوع نزديک ميشدم ، هرشب وقتي خوب فکر ميکردم ميديدم فعلا با وجود شبنم من نياز به هيچ چيزي ندارم و اگر همينطور بگذره هيچوقت نميتونم باهاش ازدواج کنم ، اصلا نه با اين نه با کسي ديگه ، بايد از هم جدا بشيم ، وگرنه هم زندگي من خراب ميشه و هم زندگي اين دختر معصوم ، هر روز تصميم داشتم بهش بگم ، تا اينکه روزي به بهش گفتم که هيچوقت به هم نميرسيم ، ولي وقتي گريه هاش رو ميديدم دنيا رو سرم خراب ميشد ، اصلا نميتونستم ببينم باعث رنجشش شدم ، چندين بار اين موضوع تکرار شد و هربار بدتر از بار قبل، تا اينکه روز آخر فرا رسيد ، سعي کردم اون روز براش همه کار کنم ، يک روز کامل براش فراهم کردم ، با وجود غم و غصه اي که توي دلم بود سعي کردم هيچي نفهمه ، بعد از اينکه به ساعت خداحافظي نزديک ميشديم ازش خواستم براي هميشه ازم جدا بشه ، کاملا جدي بودم ، وقتي احساس ميکردم چشمانم درحال خيس شدنه لبخندي مرموز روي لبهايم مينشاندم که نظرش به چشمان غم آلودم جلب نشه ، هرچي خواست ازم بپرسه دليل کارم چيه بهانه آوردم ، نميتونستم بهش بگم تو زيادي خوبي ، من با وجود تو به هيچ جا نميرسم ، من با وجود تو به هيچ کس و هيچ چيز نيازي ندارم ، پس به هرچه که به ذهنم ميرسيد و در کتاب هاي مختلف خوانده بودم چنگ زدم ، گفتم وقتي دو نفر نميتوانند با هم زندگي کنند بايد از هم جدا بشن ، من هيچي ندارم و در آينده نميتونم زندگي مشترکي رو اداره کنم ، هرچه ميگفت خوب کار ميکني قبول نکردم ، گفتم اصلا من تورو براي همسر انتخاب نميکنم ، يا اصلا کلا ازدواج نميکنم ، مثال هاي گوناگوني زدم مثل ژله و آدامس، گفتم وقتي دو تا آدمس جويده شده رو بهم بچسبانيم بعد از چند دقيقه به سختي جدا ميشه ولي اگر دير بجنبيم خشک ميشه و هيچوقت جدا نميشه ، بايد تا دير نشده از هم جدا بشيم و به اين جدايي عادت کنيم ، توي دلم خدا خدا ميکردم که بهم نگه اگر همون دو تا آدامس تا دير نشده با هم خوب مخلوط بشن يک رنگ ميشن و ديگه براي هميشه جدا نشدني هستند ، هر چند دقيقه يک بار قلبم درد ميگرفت و از شدت درد دستم رو روي اون ميفشردم ، ميدونستم بعد از اين درد سر درد و سرگيجه شايد هم بيهوشي و خوابالودگي همراهش هست ، سعي داشتم محکم باشم که اينبار بتونم اين رابطه شيرين رو براي مدتي از هم پاره کنم ، چون واقعا ما دو نفر براي زندگي مشترک ساخته نشده بوديم ، ميدونستم نميتونيم زياد باهم بمونيم و از هم خسته ميشيم ، بارها بهم ثابت شد که وقتي زياد همديگر رو ميبينيم خواسته هامون زياد ميشه و وقتي به خواسته هامون نميرسيديم با دلخوري از هم دور ميشديم تا وقتي که دوباره خواسته هامون کم بشه و دلمون براي هم تنگ بشه، دليل هاي زيادي داشتم که هيچوقت حاضر به گفتن و حتي نوشتنش نيستم، ولي مطمئن بودم فقط ميتونيم دوستان خوبي بمونيم ، شايد هم اشتباه باشه ولي حداقل فعلا درسته ، هرچه کردم شبنم قبول نميکرد که از هم جدا بشيم ، من خودم هم نميخواستم و ميدونستم بعد از جدايي چه بلايي سرم مياد ولي رابطه ما دو نفر خيلي صميمي شده بود ، طوري که اگر يک روز از هم بيخبر ميمونديم چنان به هم ميپيچيديم که گويي گم کرده اي بزرگ داريم و به دنبالش ميگرديم ، به هر حال سعي کردم با بي محبتي و بي مهري باهاش برخورد کنم که قبول کنه از هم جدا بشيم ، هدف من جدايي دائمي بود ، فرداي اون روز باهم حرف زديم ، قرار شد يک بار ديگه همديگه رو ببينيم ، من که نميتونستم گريه هاي شبنم رو ببينم قبول نکردم ، ميدونستم اگر ببينمش نظرم رو عوض ميکنه ، خيلي اصرار کرد و من فقط خواستم محمد رضا هم توي اين ملاقات باشه ، حدس زدم با وجود اون ديگه گريه و حتي صحبت از جدايي نباشه ، قرارمون ساعت دو و نيم بعد از ظهر در ميدان فردوسي کنار بانک پاسارگاد بود ، ساعت يک و نيم بود که مادرم ، برادرم رو از مدرسه آورد خونه ، داداشم توي مدرسه حالش بد شده بود و به بيمارستان منتقل شده بود و سرم بهش زده بودن ، بايد براش ماهيچه گوسفند و ليموشيرين و پرتغال تهيه ميکردم ، به همين خاطر تازه ساعت دو و ربع از خانه راه افتادم ، محمدرضا راس ساعت دو نيم سر قرار بود و شبنم بعد از پنج دقيقه تاخير رسيده بود ، خلاصه نزديک ساعت سه در صندلي هاي مترو ملاقاتشون کردم ، شبنم از هميشه خوشگل تر بنظر ميرسيد ، قرار بود اون روز هيچ حرفي از جدايي و اين چيزا نباشه و فقط يک روز معمولي مثل بقيه روزهاي قبل داشته باشيم ، به سمت کريم خان و وليعصر حرکت کرديم و توي يکي از خيابان ها که به انقلاب ختم ميشد سر صحبت باز شد ، خسته بوديم و در ايستگاه اتوبوسي که بيشتر اتوبوس هاي خيابان معلم از آنجا مگذشت نشستيم ، محمدرضا خيلي دوست داشت اين جدايي صورت نگيره و همش حرف ميزد ، منم با دلايل گوناگون هر دو نفر رو قانع ميکردم که جدايي تنها راه و بهترين راهه ، بعد از يک ساعت گفت و گو قرار شد يک ماه کاملا از هم بيخبر باشيم و ماه دوم هم فقط رابطه نوشتاري داشته باشيم ، من هم از خدا خواسته قبول کردم ، چون ميدانستم دوري شبنم ميتونه من رو نابود کنه ، ولي وانمود کردم که من اينطور نميخوام و ميخوام که اين رابطه کاملا قطع بشه، احساس کردم اين تصميم خيلي مفيد و خوبه و بعد از دو ماه ميتونيم رابطه جديدي باهم داشته باشيم ، ديگه طاقت حرف زدن نداشتم ، ضربان قلبم دوباره تند شده بود و دستانم سرد سرد ، قلبم بدجوري درد گرفته بود و سرگيجه داشتم ، در همين زمان تلفن شبنم زنگ زد ، دوستش بود که ميخواست ببينتش ، من که ديگه حوصله حرف زدن نداشتم گفتم که من نميخوام دوستت بياد و ببينمش و اگر اون بياد من ميرم ، محمدرضا و شبنم اصرار داشتن که باهم به محل قرار بريم ولي من توان راه رفتن هم نداشتم و ميخواستم تنها باشم ، محمد که از رفتار من خسته شد و رفت و شبنم هم که اوضاع رو ديد ازم خواست که به دنبال محمد رضا به سمت خيابان انقلاب برم ، ولي براي من ديگه هيچي مهم نبود ، وقتي ديدم براش اينقدر مهمه که من به کدوم طرف حرکت کنم قبول کردم ، بهش گفتم تو هم از خيابان کناري برو و با تاکسي به خيابان انقلاب برو و بعد با يک تاکسي ديگه به ميدان فردوسي برو و دوستت رو ببين و با اون برو خونه ، من هم بر خلاف ميل باطني ازش خدحافظي سردي کردم و براه افتادم ، با خودم گفتم:

آخيش ، همه چيز فعلا تموم شد ، ديگه تنهاي تنها شدم ، ديگه وقتي غصه ميخورم کسي نيست که ناراحت بشه و غصه بخوره ، چرا همه به من طور ديگه اي نگاه ميکنند ، حتي درختهاي بلند اين خيابان که به خيابان انقلاب ختم ميشه ، چرا بهش گفتم اونطرفي بره ! ، ميتونست از همينجا هم بياد ، بگذار عقب رو نگاهي کنم ، هنوز سر جاش ايستاده بود و نگاهم ميکرد ، چي بهم گفت ، گفت برو دنبالش ، محمد رضا کجا رفت ، ولش کن ، بگذار بره ، ديگه هيچکس و نميخوام ، اونم رفت که رفت ، اصلا امشب خونه هم نميرم ، ميرم توي پارک ميخوابم ، نه ، اينطوري که نميشه ، دلم نميخواد ، دل اونم نميخواد ، ولي بايد اينکارو کنيم ، بايد اينطوري نشون بدم ، بايد ديگه هيچ اميدي بينمون نباشه ، دو ماه ديگه که ديدمش درستش ميکنم ، تا دو ماه ديگه من ميميرم ، نه ، يک ماه ديگه که مسيج ها شروع ميشه دوباره زنده ميشم ، زندگي تازه ، الان بايد چيکار کنم

*احتمالا ، اگر اين دو نفر همديگر را ديگر نبينند ، حتما اين داستان ادامه دارد*

اميدوارم اين داستان ديگر ادامه اي نداشته باشد و همه چيز به خوبي و خوشي پيش رود





~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~


نفس عميق کشيدم و دسته گل رو با لطيف ترين حالتي که مي شد توي دستام نگه داشتم
هنوز يه ربع به اومدنش مونده بود
نمي دونستم چرا اينقدر هيجان زده ام
به همه لبخند مي زدم
آدماي دور و بر در حالي که لبخندمو با يه لبخند ديگه جواب مي دادن درگوش هم پچ پچ مي کردنو و دوباره مي خنديدن
اصلا برام مهم نبود
من همتونو دوست دارم
همه چيز به نظرم قشنگ و دوست داشتني بود
دسته گل رو به طرف صورتم آوردم و دوباره نفس عميق کشيدم
چه احساس خوبيه احساس دوست داشتن
به اين فکر کردم که وقتي اون از راه برسه چقدر همه آدما به من و اون حسودي مي کنن
و اين حس وسعت لبخندمو بيشتر کرد
تصميم خودمو گرفته بودم , امروز بهش مي گم , يعني بايد بهش بگم
ساعتمو نگاه کردم : هنوز ده دقيقه مونده بود
بيچاره من , نه, بيچاره به آدماي بدبخت مي گن ... من با داشتن اون يه خوشبخت تموم عيارم
به روزاي آينده فکر مي کردم , روزايي که من و اون
دو نفري , دست توي دست هم توي آسمون راه مي رفتيم
قبلا تنهايي رو به همه چيز ترجيح مي دادم ولي حالا حتي از تصور تنهايي وقتي اون هست متنفر بودم .
من و اون , مي تونيم دو تا بچه داشته باشيم
اوليش دختر ... اسمشم مثلا نگار .. يا مهتاب
مثل ديوونه ها لبخند مي زدم , اونم کنار يه خيابون پر رفت و آمد ... ولي ديوونه بودن براي با اون بودن عيبي نداره
خب دخترمون شبيه کدوممون باشه بهتره ... شبيه اون باشه خيلي بهتره اونوقت دوتا عشق دارم
دومين بچه مون پسر باشه خوبه ... اسمشم ... اهه من چقدر خودخواهم
يه نفري دارم واسه بچه هامون اسم مي ذارم ... خب اونم بايد نظر بده
ولي به نظر من اسم سپهر يا اميد يا سينا قشنگتر از اسماي ديگه اس
دوس دارم پسرمون شبيه خودم باشه
يه مرد واقعي ...
به خودم اومدم , دو دقيقه به اومدنش مونده بود
ديگه بلااستثنا همه نگاهم مي کردن , شايد ته دلشون مي گفتن بيچاره ... اول جووني خل شده حيوونکي
گور باباي همه , فقط اون ,
بعد از دو ماه آشنايي ديگه هيچي بين ما مبهم و گنگ نبود
ديوونه وار بهش عشق مي ورزيدم و اونم همينطور
مطمئن بودم که وقتي بهش پيشنهاد ازدواج بدم ذوق مي کنه و مي پره توي بغلم
ولي خب اينجا براي مطرح کردن اين پيشنهاد خيلي شلوغ بود
بايد مي بردمش يه جاي خلوت
خداي من ... چقدر حالم خوبه امروز ,
واي , چه روزايي خوبي مي تونيم کنار هم بسازيم , روزاي پر از عشق , لبخند و آرامش
عشق همه خوبيا رو با هم داره , آرامش , امنيت , شادي و مهم تر از همه اميد به زندگي .
بيا ديگه پرنده خوشگل من ..
امتداد نگاهم از بين آدماي سرگردون توي پياده رو خودشو رسوند به چشماي اون .
خودش بود ... با همون لبخند ديوونه کنندش و نگاه مهربونش
از همون دور با نگاهش سلام مي کرد
بلند گفتم : - سلاممممم ...
چند نفر برگشتن و نگاهم کردن وزير لب غرولند کردن .... هه , نمي دونستن که .
توي دلم يه نفر مي خوند :
گل کو , گلاب کو , اون تنگ شراب کو ,
گل کو , شيشه گلاب کو , شيشه گلاب کو, کو , کو
آخه عزيزترين عزيزا , خوب ترين خوبا... مهمونه ... حس مي کنم که دنيا مال منه ...خب آره ديگه دنيا مال من مي شه ...
برام دست تکون داد
من دستمو تکون دادم و همراه دستم همه تنم تکون خورد .
- سلام .
سلام عروسک من .
لبخند زد ... لبخند ... همينطور نگاش مي کردم .
- ميشه از اينجا بريم ؟ همه دارن نگاهمون مي کنن .
به خودم اومدم ..
- باشه .. بريم ... چه به موقع اومدي ...
دسته گلو دادم بهش ...
- وايييييي ... چقد اينا خوشگله ...
سرشو بين گلا فرو کرد و نفس عميق کشيد .
حس مي کردم که اگه چند لحظه ديگه سرشو لابه لاي گلا نگه داره اون وسط گمش مي کنم
- آي ... من حسوديم ميشه ها ... بيا بيرون ازون وسط , گلي خانوم من .
خنديد .
- ازت خيلي ممنونم ... به خاطر اين دسته گل , به خاطر اينهمه عشق و به خاطر همه چيز .انگشتمو گذاشتم روي نوک بينيش و گفتم :
- هرچي که دارم و مي دارم , مال خود خودته .
و دوباره خنديد و اينبار اشک توي چشاش جمع شد .
- دنيا ... نبينم اشکاتو .
- يعني خوشحالم نباشم ؟
- چرا ديوونه ... تو باش .. همه جوره بودنتو دوست دارم .
دل توي دلم نبود ... کوچه اي که توش قدم مي زديم خلوت بود و جاي مناسبي براي صحبت کردن در مورد ...
- راستي گفتي يه چيز مهم مي خواي بهم بگي ؟ ... مي گي الان نه ؟
يه لحظه شوکه شدم ..
- آهان .. آره ... يه چيز خيلي مهم ... بريم اونجا ...
يه ايستگاه اتوبوس با نيمکتاي خالي کمي پايينتر منتظر من و دنيا بود ..
هردو نشستيم ...
دنيا شاخه گلو توي آغوشش گرفته بود و با همون نگاه دوست داشتني و ديوونه کنندش بهم نگاه مي کرد .
- خب ؟
اممم راستش ...
حالا که موقع گفتنش رسيده بود نمي دونستم چطور شروع کنم .
گرچه برام سخت نبود ولي چطور شروع کردنش برام مهم بود
من دنيا رو از مدت ها قبل شريک زندگي خودم مي دونستم و حالا فقط مي خواستم اينو صريحا بهش بگم
- چيزي شده ؟
نه ... فقط ...
چشامو خيره به چشاش دوختم و بعد از يه مکث کوتاه نمي دونم کي بود که از دهن من حرف زد :
- با من ازدواج مي کني ؟
رنگش پريد ... اين اولين و قابل لمس ترين احساسي بود که بروز داد و بعد ,
لباي قشنگ و عنابيش شروع کرد به لرزيدن
نگاهشو ازم دزديد و صورتشو بين دوتا دستاش قايم کرد .
- دنيا.. ناراحتت کردم؟
توي ذهن آشفتم دنبال يه دليل خوب براي اين واکنش دنيا مي گشتم .
دسته گلي که چند ساعت پيش با تموم عشق دونه دونه گلاشو انتخاب کرده بودم و با تموم عشقم به دنيا دادم از دستش افتاد توي جوي آب کثيف کنار خيابون .
احساس خوبي نداشتم ...
- دنيا خواهش مي کنم حرف بزن ... حرف بدي زدم ؟
دنيا بي وقفه و به شدت گريه مي کرد و در مقابل تلاش من که سعي مي کردم دستاشو از جلوي صورت قشنگش کنار بزنم به شدت مقاومت مي کرد .
کلافه شدم ... فکرم اصلا کار نمي کرد
با خودم گفتم خدايا باز مي خواي چيکارم بکني ؟ باز اين سرنوشت چي داره واسم رقم مي زنه ؟
نتونستم طاقت بيارم ... فکر مي کنم داد زدم :
- دنيا ... خواهش مي کنم بس کن .. خواهش مي کنم .
دنيا سرشو بلند کرد
چشاش سرخ شده بود و صورتش خيس از اشک بود
هيچوقت اونو اينطوري نديده بودم
توي چشام نگاه کرد
توي چشاش پراز يه جور حس خاص ... شبيه التماس بود
- منو ببخش ... خواهش مي .. کنم ...
يکه خوردم
- تو رو ببخشم ؟ چرا بايد ببخشمت ... چي شده .. چرا حرف نمي زني ؟
دوباره بغضش ترکيد
ديگه داشتم ديوونه مي شدم
- من .. من ....
- تو چي؟ خواهش مي کنم بگو ... تو چي ؟؟؟؟
دنيا در حالي که به شدت گريه مي کرد گفت :
- من يه چيزايي رو ... يه چيزايي رو به تو نگفتم ...
سرم داغ شده بود
احساس سنگيني و ضعف مي کردم
از روي نيمکت بلند شدم و دو قدم از دنيا دور شدم
مي ترسيدم
گاهي آدم دوس داره فرسنگ ها از واقعيت هاي زندگيش فاصله بگيره
سعي کردم به هيچي فکر نکنم
صداي گريه دنيا مثل خنده تلخ سرنوشت ... يه سرنوشت شوم ... توي گوشم پيچ و تاب مي خورد
کاش همه اينا کابوس بود
کاش مي شد همونجا مثه آدمي که از خواب مي پره و با خوردن يه ليوان آب همه خواباي بدشو فراموش مي کنه مي شد از خواب بپرم
ولي همه چيز واقعي بود
واقعي و تلخبا من ازدواج مي کني ؟

نشستم کنارش
- به من نگاه کن...
در هم ريخته و شکسته شده بود
اصلا شبيه دنيا يه ساعت پيش , يه روز پيش و دوماه پيش نبود
مدام زير لب تکرار مي کرد ... منو ببخش .. منو ببخش
- بگو ... بگو چيارو به من نگفتي .. هر چي باشه مهم نيست
تيکه آخر رو با ترديد گفتم ... ولي ... ته دلم از خدا خواستم واقعا چيز مهمي نباشه
- نمي تونم ... نمي تونم ...
صورتوشو بين دو تا دستام گرفتم و اينبار با تحکم گفتم :
- بگو ... مي توني بفهمي من دارم چي مي کشم ؟ .. بگو چيه که اينقد اذيتت مي کنه
....

نمي دونم ...

هيچي يادم نيست...

تا چند لحظه بعد از چند جمله اي که دنيا پشت سرهم و بين گريه هاي شديدش گفت
هيچي نمي فهميدم
انگار تموم بدنم .. اعصابم و تموم احساساتم همه با هم فلج شده بود
قدرت تحمل اونهمه ضربه ... اونم به اون شدت براي من .. براي من غير قابل تصور بود
تموم مدتي که دنيا همون سه تا جمله رو بريده بريده براي من گفت صورتش بين دو تا دستام بود
حرفش که تموم شد احساس يه مرد مرده رو داشتم
آدمي که بي خود زنده بوده
و کاش مرده بودم
- من .. من شوهر دارم ... و يه بچه .. مي خواستم بهت بگم .. ولي .... ولي مي ترسيدم .. ..
سرم گيج رفت و همه چيز جلوي چشام سياه شد
دستام مثه دستاي آدمي که يهو فلج مي شه از دو طرف صورتش آويزون شد
نمي دونم چطور تونستم پاشم و تلو تلو خوران دستمو به درخت خشک کنار ايستگاه بگيرم
نمي تونستم حرف بزنم
احساس تهوع داشتم
تصوير لحظه هاي خلوت من و دنيا ... عشقبازيهامون ... خنده هاي دنيا .و..و..و... مثل يه فيلم .. بيرحمانه از جلوش چشاي بستم رد مي شد
چطور تونست اين کارو با من بکنه؟
صداي دنيا از پشت سرم مي اومد:
- من اونا رو دوست ندارم ... هيچکدومشونو .... قبل از اينکه با تو آشنا بشم ... دو بار ... دو بار خودکشي کردم ... تو .. به خاطر تو تا الان زنده ام ... من هيچ دلخوشي به جز تو ندارم ... دوستت دارم ... و ...
زير لب گفتم :
- خفه شو ...

صدام ضعيف و مرده بود ... و سرد ... صداي خودمو نمي شناختم ... و دنيا هم صدامو نشنيد ...
- اون منو طلاق نمي ده ... مي گه دوستم داره .. ولي من ازش متنفرم ... من تو رو دوست دارم ...
داد زدم .. با تموم نفرت و خشم :

- خفه شو لعنتي
يهو ساکت شد ... خشکش زد
دستام مي لرزيد
- تو .. تو .. تو چطور تونستي ؟ تو ...
نمي تونستم حرف بزنم
دنيا ديگه گريه نمي کرد
شايد ديگه احساس گناه هم نمي کرد
از جاي خودش بلند شد و روبروم ايستاد
- من دوستت داشتم .. دوستت دارم ... هيچ چيز ديگه هم مهم نيست
در يک لحظه که خيلي سريع اتفاق افتاد .. دستمو بالا بردم و با تموم قدرتي که از احساسات له شده و نفرتم برام مونده بود کوبيدم توي گوشش
- تو لايق هيچي نيستي ... حتي لايق زنده بودن
افتادروي زمين
ولي نه اونطوري که منو به زمين کوبونده بود
من له شده بودم
دوست داشتم ازش فرار کنم ... گم بشم .. قاطي آدماي ديگه ... بوي تعفن مي دادم .. بويي که ازون گرفته بودم
خيانت ... کثيف ترين کاري که توي ذهنم تصور مي کردم
و من ... تموم مدت .. با اون ...
تصوير تيره يه مرد با يه بچه جلوي چشام ثابت مونده بود
از همه چيز فرار مي کردم و اشک و نفرت بدجوري توي گلوم گره خورده بود
...
ديگه نديدمش
حتي يه بار
تنها چيزي که مثه لکه ننگ برام گذاشت
يه احساس ترس دايمي بود
ترس از تموم آدما
از تموم دوست داشتنا
و احساس نفرت از اين دنياي لجنزار که همه فکر مي کنيم بهشت موعود , همينجاست
دنيايي که
به هيچ کس رحم نمي کنه
پر از دروغهاي قشنگ
و واقعيت هاي تلخه
دنيايي که
بهتر ديگه هيچي نگم .. يه مرد مرده خوب , مرد مرده ايه که حرف نزنه .


~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~


چشمانش پر بود از نگراني و ترس
لبانش مي لرزيد
گيسوانش آشفته بود و خودش آشفته تر
- سلام کوچولو .... مامانت کجاست ؟
نگاهش که گره خورد در نگاهم
بغضش ترکيد
قطره هاي درشت اشکش , زلال و و بي پروا
چکيد روي گونه اش
- ماماااا..نم .. ما..مااا نم ....
صدايش مي لرزيد
- ا .. چرا گريه مي کني عزيزم , گم شدي ؟
گريه امانش نمي داد که چيزي بگويد
هق هق , گريه مي کرد
آنطوري که من هميشه دلم مي خواست گريه کنم
آنگونه که انگار سالهاست گريه نکرده بود
با بازوي کوچکش مدام چشم هايش را از خيسي اشک پاک مي کرد
در چشم هايش چيزي بود که بغضم گرفت
- ببين , ببين منم مامانمو گم کردم , ولي گريه نمي کنم که , الان باهم ميريم مامانامونو پيداشون مي کنيم , خب ؟
اين را که گفتم , دلم گرفت , دلم عجيب گرفت
آدم ياد گم کرده هاي خودش که مي افتد , عجيب دلش مي گيرد
ياد دانه دانه گم کرده هاي خودم افتادم
پدر بزرگ , مادربزرگ, پدر , مادر , برادر , خواهر , عمو ,
کودکي هايم , همکلاسي هاي تمام سال هاي پشت ميز نشستنم , غرورم , اميدم , عشقم , زندگي ام
- من اونقدر گم کرده داااارم , اونقدر زياااد , ولي گريه نمي کنم که , ببين چشمامو ...
دروغ مي گفتم , دلم اندازه تمام وقت هايي که دلم مي خواست گريه کنم , گريه مي خواست
حسودي مي کردم به دخترک
- تو هم ... تو هم .. مام .. مام .. مامانتو .. گم کردي ؟
آرام تر شد
قطره هاي اشکش کوچکتر شد
احساس مشترک , نزديک ترمان کرد
دست کوچکش را آرام گرفتم توي دستانم
گرماي دستش , سردي دستانم را نوازش کرد
احساس مشترک , يک حس خوب که بين من و او يک پل زده بود , تلخي گم کرده هامان را براي لحظه اي از ذهنمان زدود
- آره گلم , آره قشنگم , منم هم مامانمو , هم يک عالمه چيز و کس ديگه رو با هم گم کردم , ولي گريه نمي کنم که ...
هق هق اش ايستاد , سرش را تکان داد ,
با دستم , اشک هاي روي گونه اش را آهسته پاک کردم
پوست صورتش آنقدر لطيف و نازک بود که يک لحظه از ترس اينکه مبادا صورتش بخراشد , دستم را کشيدم کنار
- گريه نکن ديگه , خب ؟
- خب ...
زيبا بود ,
چشمانش درشت و سياه
با لباني عنابي و قلوه اي
لطيف بود , لطيف و نو , مثل تولد , مثل گلبرگ هاي گل ارکيده
گيسوان آشفته و مشکي اش , بلند و مجعد ,
- اسمت چيه دخترکم ؟
- سارا
- به به , چه اسم قشنگي , چه دختر نازي
او بغضش را شکسته بود و گريه اش را کرده بود
او, دستي را يافته بود براي نوازش گونه اش , و پناهي را جسته بود براي آسودنش
اميدي را پيدا کرده بود براي يافتن گم کرده اش ,
و من , نه بغضم را شکسته بودم ,
که اگر مي شکستم , کار هردو تامان خراب ميشد
و نه دستي يافته بودم و نه اميدي و نه پناهي ...
بايد تحمل مي کردم ,
حداقل تا لحظه اي که مادر اين دختر پيدا مي شد
و بعد باز مي خزيدم در پسکوچه اي تنگ و اشک هاي خودم را با پک هاي دود , مي فرستادم به آسمان
بايد صبر مي کردم
- خب , کجا مامانتو گم کردي ؟
با ته مانده هاي هق هقش گفت :
- هم .. هم .. همينجا ..
نگاه کردم به دور و بر
به آدم ها
به شلوغي و دود و صداهاي درهم و سياهي هاي گذران و بي تفاوت
همه چيز ترسناک بود از اين پايين
آدم ها , انگار نه انگار , مي رفتند و مي آمدند و مي خنديدند و تف بر زمين مي انداختند و به هم تنه مي زدند
بلند شدم و ايستادم
حالا , خودم هم شده بودم درست , عين آدم ها
دخترک دستم را محکم در دستش گرفته بود و من , محکم تر از او , دست او را
- نمي دوني مامانت از کدوم طرف تر رفت ؟
دوباره بغض گرفتش انگار , سرش را تکان داد که : نه
منهم نمي دانستم
حالا همه چيزمان عين هم شده بود
نه من مي دانستم گم کرده هايم کدام سرزمين رفته اند و نه سارا
هر دو مان انگار , همين الان , از کره اي ديگر آمده بوديم روي اين سياره گرد و شلوغ
- ببين سارا , ما هردوتامون فرشته ايم , من فرشته گنده سبيلو , توهم فرشته کوچولوي خوشگل
براي اولين بار از لحظه اي آشناييمان , لبخند زد
يک لبخند کوچک و زير پوستي ,
و چقدر معصومانه و صادقانه و ساده
قدم زديم باهم
قدم زدن مشترک , هميشه برايم دوست داشتنيست
آنهم با يک نفر که حس مشترک داري با او , که ديگر محشر است
حتي اگر حس مشترک , گم کردن عزيز ترين چيزها باشد ,
هدفمان يکي بود ,
من , پيدا کردن گم کرده هاي او و او هم پيدا کردن گم کرده هاي خودش ,
- آدرس خونه تونو نداري ؟
لبش را ورچيد , ابروهايش را بالا انداخت
- يه نشونه اي يه چيزي ... هيچي يادت نيست ؟
- چرا , جاي خونه مون يه گربه سياهه که من ازش مي ترسم , با يه آقاهه که .. ام .. ام ... آدامس و شوکولات ميفروشه
خنده ام گرفت
بلند خنديدم
و بعد خنده ام را کش دادم
آدم يک احساس خوب و شاد که بهش دست ميدهد , بايد هي کشش بدهد , هي عميقش کند
سارا با تعجب نگاهم مي کرد
- بلدي خونه مونو ؟
دستي کشيدم به سرش
- راستش نه , ولي خونه ما هم همينچيزا رو داره ... هم گربه سياه , هم آقاهه آدامس و شوکولات فروش
لبخند زد
بيشتر خودش را بمن چسبانيد
يک لحظه احساس عجيب و گرمي توي دلم شکفت
کاش اين دخترک , سارا , دختر من بود ...
کاش ميشد من با دخترم قدم بزنيم توي شهر , فارغ از دغدغه ها و شلوغي ها , همه آدم بزرگ ها را مسخره کنيم و قهقهه بزنيم
کاش ميشد من و ..
دستم را کشيد
- جونم ؟
نگاهش به ويترين يک مغازه مانده بود
- ازون شوکولاتا خيلي دوست دارم
خنديدم
- اي شيطون , ... ازينا ؟
- اوهوم ...
- منم از اينا دوست دارم , الان واسه هردومون مي خرم , خب ؟
خنديد ,
- خب , ازون قرمزاشا ...
- چشم
...
هردو , فارغ از حس مشترک تلخمان , شکلات قرمز شيرينمان را مي مکيديم و مي رفتيم به يک مقصد نامعلوم
سارا شيرين زباني مي کرد
انگار يخ هاي بي اعتمادي و فاصله را همين شکلات , آب کرده بود
- تازه بابام يک ماشين گنده خوشگل داره , همش مارو ميبره شمال , دريا , بازي مي کنيم ...
گوش مي دادم به صدايش , و جان هم
لذتي که مي چشيدم , وصف ناشدني بود
سارا هم مثل يک شوکولات شيرين , روحم را تازه کرده بود
ساده , صادق , پر از شادي و شور و هيجان , تازه , شيرين و دوست داشتني
- خب .. خب ... که اينطور , پس يه عالمه بازي هم بلدي ؟
- آآآآآره تازشم , عروسک بازي , قايم موشک , بعدشم امم گرگم به هوا ..
ما دوست شده بوديم
به همين سادگي
سارا يادش رفته بود , گم کرده اي دارد
و من هم يادم رفته بود , گم کرده هايم
چقدر شيرين است وقتي آدم کسي را پيدا مي کند که با او , دردهايش ناچيز مي شود و غم هايش فراموش
نفس عميق مي کشيدم و لبخند عميق تر مي زدم و گاهي بيخودي بلند مي خنديدم و سارا هم , بلند , و مثل من بي دليل , مي خنديد
خوش بوديم با هم
قد هردومان انگار يکي شده بود
او کمي بلند تر
و من کمي کوتاهتر
و سايه هامان هم , همقد هم , پشت سرمان , قدم ميزدند و مي خنديدند
- ااا. ...مااامااانم ....... مامان .. مامان جووووووووون
دستم را رها کرد
مثل نسيم
مثل باد
دويد
تا آمدم بفهمم چي شد , سارا را ديدم در آغوش مادرش
سفت در آغوش هم , هر دو گريان و شاد , هردو انگار همه دنيا در آغوششان است
مادر , صورتش سرخ و خيس , و سارا , اشک آلود و خندان با نيم نگاهي به من
قدرت تکان خوردن نداشتم انگار
حس بد و و خوبي در درونم جوشيدن گرفته بود
او گم کرده اش را يافته بود
و شکلات درون دهان من انگار مزه قهوه تلخ , گرفته بود
نمي دانم چرا , ولي اندازه او از پيدا کردن گم کرده اش خوشحال نبودم
- ايناهاش , اين آقاهه منو پيدا کرد , تازه برام شکولات و آدامس خريد , اينم مامانشو گم کرده ها ... مگه نه ؟
صورت مادر سارا , روبروي من بود
خيس از اشک و نگراني ,
- آقا يک دنيا ممنونم ازتون , به خدا داشتم ديونه ميشدم , فقط يه لحظه دستمو ول کرد , همش تقصير خودمه , آقا من مديون شمام
- خانوم اين چه حرفيه , سارا خيلي باهوشه , خودش به اين طرف اومد , قدر دخترتونو بدونين , يه فرشته اس
سارا خنديد
- تو هم فرشته اي , يه فرشته سبيلو , خودت گفتي ...
هر سه خنديديم
خنده من تلخ
خنده سارا شيرين
- به هر حال ممنونم ازتون آقا , محبتتون رو هيچوقت فراموش مي کنم , سارا , تشکر کردي ازعمو ؟
سارا آمد جلو ,
- مي خوام بوست کنم
خم شدم
لبان عنابي غنچه اش , آرام نشست روي گونه زبرم
دلم نمي خواست بوسه اش تمام شود
سرم همينطور خم بود که صدايش آمد
- تموم شد ديگه
و باز هر دو خنديديم
نگاهش کردم , توي چشمش پر بود از اعتماد و دوست داشتن
- نمي خواي من باهات بيام تا تو هم مامانتو پيدا کني ؟
لبخند زدم ,
- نه عزيزم , خودم تنهايي پيداش مي کنم , همين دور وبراست
- پيداش کنيا
- خب
....
سارا دست مادرش را گرفت
- خدافظ
- آقا بازم ممنونم ازتون , خدانگهدار
- خواهش مي کنم , خيلي مواظب سارا باشيد
- چشم
همينطور قدم به قدم دور شدند
سارا برايم دست تکان داد
سرش را برگردانده بود و لبخند مي زد
داد زد
- خدافظ عمو سبيلوي بي سبيل
انگار در راه رفتن مادرش بهش گفته بود که اين آقاهه که سبيل نداشت که
خنديدم
.....
پيچيدم توي کوچه
کوچه اي که بعدش پسکوچه بود
يک لحظه يادم آمد که اي داد بيداد , آدرسشو نگرفتم که
هراسان دويدم
- سارا .. سار ... ا
کسي نبود , دويدم
تا انتهاي جايي که ديده بودمش
- سارااااااااا
نبود , نه او , نه مادرش , نه سايه شان
....
رسيدم به پسکوچه
بغضم ارام و ساکت شکست
حلقه هاي دود سيگار , اشک هايم را مي برد به آسمان
سارا مادرش را پيدا کرده بود
و من , گم کرده اي به تمامي گم کرده هايم افزوده بودم
گم کرده اي که برايم , عزيزتر شده بود از تمامي شان
....
پس کوچه هاي بي خوابي من , انتهايي ندارد
بايد همينطور قدم بزنم در تماميشان
خو گرفته ام به با خاطرات خوش بودن
گم کرده هاي من , هيچ نشانه اي ندارند
حتي گربه سياه و آقاي آدامس فروش هم , نزديکشان نيست
من گم کرده هايم را توي همين کوچه پسکوچه هاي تنگ و تاريک گم کرده ام
کوچه پس کوچه هايي که همه شان به هم راه دارند و , هيچوقت , تمام نمي شوند
کوچه پس کوچه هايي که وقتي به بن بستش برسي ,
خودت هم مي شوي , جزو گم شده ها ....








~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~`

shaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaad bashiiiiiiiiiiiiiiiiid


dooooooostaye gol age az in dastana ,mozushoon,...khoshetoon nemiad bem begin misiiii grouphug.gif


arvahe_khashm_2
hazer :-"
alimeit
*all : salam byebye.gif
* hossein: avatar jadid mobarak byebye.gif matlabet 20_20e 10.gif 10.gif
* farshad : mamnonam doste aziz ye soal az 24 sa@ chand sa@ rest hasty wink.gif
* bahar : mamnonam az shoma dastanaton aliye 10.gif
ye meqdar age funny chashni kar bashe matlob tare tashakor

* arsan : chetory ?

* naria4iran : jalebe ke to pegeton ba gozashtane addresse pc hame ru darid be inja tashviq mikonid ama khodeton...
khoshhal misham bishtar shoma ru inja bebinam

* sahar : kojaee yavash yavash darim negaran mishim chon u hichvaqt dostato faramosh nemikoni sad.gif




inam yeki az eftekharate keshvaremon ke safhe avale yahoo ru be khodesh ekhtesas dade
vaghean jaye ta'asof dare ...






shoma ham age dost darid be in address berid va nazare shak30 khodeton ru bayan konid :
Actress banned from Iran over nude photo



vase gozashtane ax balaee ma'zerat khahi mikonam (faqat jahate etela dostaee ke nemidonand qaziye chiye)
BAHAR9090
salam be hame

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~


گاو ما ما مي كرد،
• گوسفند بع بع مي كرد،
• سگ واق واق مي كرد،
• و همه با هم فرياد مي زدند حسنك كجايي؟

• شب شده بود اما حسنك به خانه نيامده بود.حسنك مدت هاي زيادي است كه به خانه نمي آيد.
• او به شهر رفته و در آنجا شلوار جين و تي شرت هاي تنگ به تن مي كند.او هر روز صبح به جاي غذا دادن به حيوانات جلوي آينه به موهاي خود ژل مي زند.
• موهاي حسنك ديگر مثل پشم گوسفند نيست چون او به موهاي خود گلت مي زند.
• ديروز كه حسنك با كبري چت مي كرد .كبري گفت تصميم بزرگي گرفته است.كبري تصميم داشت حسنك را رها كند و ديگر با او چت نكند چون او با پتروس چت مي كرد.
• پتروس هميشه پاي كامپيوترش نشسته بود و چت مي كرد.پتروس ديد كه سد سوراخ شده اما انگشت او درد مي كرد چون زياد چت كرده بود.او نمي دانست كه سد تا چند لحظه ي ديگر مي شكند.پتروس در حال چت كردن غرق شد.
• براي مراسم دفن او كبري تصميم گرفت با قطار به آن سرزمين برود اما كوه روي ريل ريزش كرده بود.

• ريزعلي ديد كه كوه ريزش كرده اما حوصله نداشت .ريزعلي سردش بود و دلش نمي خواست لباسش را در آورد. ريزعلي چراغ قوه داشت اما حوصله درد سر نداشت. قطار به سنگ ها برخورد كرد و منفجر شد .كبري و مسافران قطار مردند.
• اما ريزعلي بدون توجه به خانه رفت.خانه مثل هميشه سوت و كور بود.
• الان چند سالي است كه كوكب خانم همسر ريزعلي مهمان ناخوانده ندارد او حتي مهمان خوانده هم ندارد.او حوصله ي مهمان ندارد.او پول ندارد تا شكم مهمان ها را سير كند.

• او در خانه تخم مرغ و پنير دارد اما گوشت ندارد.
• او كلاس بالايي دارد او فاميل هاي پولدار دارد.
• او آخرين بار كه گوشت قرمز خريد چوپان دروغگو به او گوشت خر فروخت .اما او از چوپان دروغگو گله ندارد چون دنياي ما خيلي چوپان دروغگو دارد به همين دليل است كه ديكر در كتاب هاي دبستان آن داستان هاي قشنگ وجود ندارد


~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~
~





دو تا فوت کن
داشتم با ماشينم مي رفتم سر كار كه موبايلم زنگ خورد گفتم بفرماييد الووو.. ، فقط فوت كرد ! گفتم اگه مزاحمي يه فوت كن اگه ميخواي با من دوست بشي دوتا فوت كن . دوتا فوت كرد . گفتم اگه زشتي يه فوت كن اگه خوشگلي دوتا فوت كن دوتا فوت كرد . گفتم اگه اهل قرار نيستي يه فوت كن اگه هستي دوتا فوت كن دوتا فوت كرد . گفتم من فردا ميخوام برم رستوران شانديز اگه ساعت دوازده نميتوني بياي يه فوت كن اگه ميتوني بياي دوتا فوت كن دوباره دوتا فوت كرد . با خوشحالي گوشي رو قطع كردم فردا صبح حسابي بخودم رسيدم بهترين لباسمو پوشيدم و با ادكلن دوش گرفتم تو پوست خودم نمي گنجيدم فكرم همش به قرار امروز بود داشتم از خونه در ميومدم كه زنم صدام كرد و گفت ظهر ناهار مياي خونه؟ اگه نمياي يه فوت كن اگه مياي دوتا فوت كن.


~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~
~


چند روزي بود که کلاغ گلويش درد مي کرد.مدتي هم بود که قالب پنيري به منقارگرفته بود و نمي توانست آن را قورت بدهد.گلويش مثل لولاي يک در قديمي خشک بود و به سختي باز مي شد.پس دفترچه ي بيمه اش را برداشت و رفت پيش دکتر.عجبا!دکتر کسي نبود جز آقا روباهه!کلاغ جا خورد،خواست برگردد،اما دلش را به دريا زد و نشست روي صندلي.دکتر روباه با لبخندي تاريخي و معني دار نگاهش کرد و گفتsad.gif(به به!دوست قديمي، کمي تا قسمتي صميمي،بد نباشد!از اين طرف ها!))کلاغ به گلويش اشاره کرد و به جاي قارقار،قد قد کرد.آخر مي ترسيد دهان باز کند و روباه پنيرش را بالا بکشد.روباه دستي به پرهاي گردن کلاغ کشيد و گفتsad.gif(طفلک،گلويت درد مي کند؟))کلاغ کله اش را تکان داد،يعني((بله.))روباه باز دوباره همان لبخند تاريخي و معني دارش را بر لب آورد و چراغ قوه را برداشت،روشنش کرد و به کلاغ گفتsad.gif(دهانت را باز کن و بگو آآآآ...!))کلاغ همان طور که پنير را محکم گرفته بود،کله ي سياهش را بالا انداخت و گفت:...(())فکر مي کنيد چيزي گفت؟نه،او عاقل شده بود،مي دانست اگر دهانش را باز کند تاريخ تکرار مي شود.پس هيچي نگفت.روباه عصباني شد:_مسخره بازي در نياور !زود باش دهانت را باز کن!_... ._زود باش کلاغک!من کار دارم.بقيه ي مريض ها پشت در منتظرند.باز هم کلاغ از باز کردن منقارش خودداري کرد تا از تکرار تاريخ خودداري کرده باشد و کجکي به او خيره شد،يعني کور خوانده اي!روباه که عصباني تر مي شد واز شدت عصبانيت فشار خونش بالا مي رفت،صدايش را بلند کرد وگفتsad.gif(الاغ جان!ببخشيد کلاغ جان!آن قصه ديگر قديمي شده.پس آن منقار بي خاصيتت را باز کن تا گلويت را معاينه کنم،و گرنه آن چنان آمپولي توي دمبت بزنم که از کلاغ بودنت پشيمان بشوي!!))کلاغ فکر کرد شايد حق با اين آقا دکتر باشد.آن قصه قديمي شده و اگر مي خواهد حالش خوب شود،بايد چند لحظه،فقط چند لحظه به دکتر روباه اعتماد کند.وانگهي(بين خودمان بماند!)از آمپول هم مي ترسيد.پس تسليم شد و منقارش را باز کرد.روباه با لبخندي رضايت آميز پنير را آرام از منقارش در آورد و گذاشت روي ميز،کنار تکه هاي نان._آفرين کلاغ خوب!حالا زبانت را بيرون بياور! با چراغ قوه اعماق گلوي کلاغ را وارسي کرد.گوش هايش را هم همين طور،اما هر چه کرد نتوانست چشمش را معاينه کند.چون کلاغ چشم از قالب پنير بر نمي داشت و مدام کله اش را مي چرخاند.روباه که از اداهاي او خسته شده بود،گفتsad.gif(ديگر حوصله ام را سر بردي،برايت دارو مي نويسم.بخور،اگر خوب نشدي،هفته ي ديگر دوباره بيا،البته بدون پنير !))بعد دفترچه ي بيمه اش را گرفت و برايش قرص سرما خوردگي،شربت سينه و يک واشر جهت جلوگيري از آب ريزش بيني نوشت.کلاغ که باورش نمي شد دکتر روباه اين قدر مهربان باشد،به حرف آمد.در حالي که صدايش مثل يک ويلن کوک نشده ي ما قبل تاريخي بود،گفتsad.gif(من نمي دانم با چه زباني از شما تشکر کنم.))روباه گفتsad.gif(با زبان بين المللي،يعني پول.از وقتي فنيقي ها پول را اختراع کرده اند مشکلات زيادي از سر راه برداشته شد.))کلاغ گفتsad.gif(پول؟!))طوري گفت پول،که انگار براي اولين بار است که اين واژه را مي شنود و ادامه دادsad.gif(من که دفتر چه ي بيمه دارم.))روباه با لبخندي موذيانه گفتsad.gif(ولي من با بيمه قرار داد ندارم.فقط مي توانم داروهايت را در دفتر چه بنويسم.))کلاغ به زحمت آب دهانش را قورت داد و گفتsad.gif(ولي من براي دادن حق ويزيت پولي ندارم.من فکر کردم شما... .))روباه حرف او را قيچي کردsad.gif(البته بنده دکتر پول دوستي نيستم و اصولا پول چيز چرک و کثيفي است؛ولي حالا به خاطر اين که وجدانم راحت باشد،قالب پنيرت را بر مي دارم تا با اين نان بربري خاش خاشي که صبح از خروس گرفته ام،صبحانه ام را کامل کنم.))کلاغ نگاه ذلت باري به روباه کرد و با همان صدايي که مثل ويلن کوک نشده بود،گفتsad.gif(حالا نمي شود تخفيف بدهي!))روباه کمي به پنير ناخنک زد و گفتsad.gif(نه جانم مثل اين که تقدير تو اين است که هيچ وقت اين پنير از گلويت پايين نرود.بفرما برو بيرون!))کلاغ با بي نوايي هر چه تمام تر دفترچه اش را زد زير بالش،آب دماغش را بالا کشيد و لخ لخ کنان از مطب بيرون آمد.در حالي که اصلا که رمق نداشت قارقار کند و بگويدsad.gif(الهي کوفتت بشود!))نيازي به نفرين کلاغ نبود.آن پنير آلوده به ويروس،به دهان روباه کوفت شد.بدجور هم کوفت شد.هفته ي بعد در حالي که يواش يواش حال کلاغ خوب مي شد،حال روباه وخيم مي شد و جانش بالا مي آمد.

نتيجه ي بهداشتي:قبل از خوردن پنير آلوده ي ويروسي،بايد آن را جوشاند،با صابون شست ،يا با الکل ضد عفوني کرد!

نتيجه ي اخلاقي:هر کس حق کسي را بخورد،عاقبت کوفتش مي شود.

نتيجه ي کلاغي:تاريخ تکرار مي شود،اما يک جور ديگر.

hossein4376
rasti pas akharesh shodim 7 nafar ? age amir hosseinam hamiseh biad mishim 8 ta
@ bahar khoobi ? mamnoon , dastanat ghashang budan dastet dard nakone 10.gif

@ ali dadash mer30 u lotf dari byebye.gif
sahar_android
salam be hame dostaye khobam
bache ha bbakhshid man on sery ke on shodam vaghtam kam bod va natonestam biyam inja
vali alan aval omadam inja khoda ru shokr in emtehanatam tamom shod clap.gif
ma nabodim kolak kardid koli post dadid misi misi clap.gif

@ bahar : salam bahar jon khobi khosh migzare wub.gif

@ farshad : salam khobi? mibinam ke u ham faal shody khoshhalam mibinamet

@ ali : salam bazam mese hamishe paye sabete axo jadidan clip , bazi shody laugh.gif
dary pishraft mikonia happy.gif

@ hosein : salam dash hosein khobi ma ru nmibini khosh migzare happy.gif

@ naria4iran : salam khobi ? esmeton amir hoseine
byebye.gif


This is a "lo-fi" version of our main content. To view the full version with more information, formatting and images, please click here.